تبلیغات
نازنوروز مهرگانی - مطالب زندگینامه نویسندگان
نازنوروز مهرگانی
اعتلای زبان وادبیات میهن عزیزم وپاسداشت بزرگان ادبی وعلمی این مملکت ،نیز همه پژوهشگران ادبیات در ایران و دنیا
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


این وبلاگ ازهمه کسانی که درعرصه ادبیات کشور فعال وصاحب نظر میباشند استقبال می کند ،همچنانکه به سالکان مبتدی این حوزه با احترام می نگرد و درخواست آنان را اجابت می نماید .گیلان پژوهان ومخصوصا تالش پژوهان وگویشوران تالشی در وبلاگ من سهم عمده ای دارند واین وبلاگ پژوهشهای آنان را ارج می گذاردوسعی درمعرفی آنان دارد.موسیقی سنتی نیز میتواند در حوزه کار ما باشد .صاحب این وبلاگ به صورت مستقیم وغیر مستقیم با دانشجویان زبان وادبیات فار سی وسایر رشته ها در ارتباط است و بدین جهت بعضی از پست ها رابه درخواست آنان دروبلاگ می آورم .به همین مناسبت سطح علمی مطالب میتواند نوسان داشته باشد.گاه به شکل تخصصی وگاه به صورت عام وهمه فهم. توفیق روز افزون برای همه .

مدیر وبلاگ :دکتراحمدرضا نظری چروده
مطالب اخیر
نظرسنجی
به کدامیک از موضوعات زیر بیشتر علاقه مند هستید؟




علی‌اشرف صادقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبریپرش به جستجو
علی‌اشرف صادقی
Sadeghi.jpg
علی‌اشرف صادقی
متولد۲۵ اردیبهشت ۱۳۲۰ (۷۷ سال)
قم، ایران
محل زندگیتهران
شهروندایرانی
ملیتایرانی
رشته فعالیتزبان‌شناسی
محل کاردانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران
فرهنگستان زبان و ادب فارسی (عضو پیوسته)
جوایزکتاب سال جمهوری اسلامی ایران

علی‌اشرف صادقی (زادهٔ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۲۰ در قمزبان‌شناس ایرانی، استاد بازنشستهٔ دانشگاه تهران و عضو پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی است. او به‌عنوان چهرهٔ ماندگار در حوزهٔ ادبیات معرفی شده‌است.

از راست: مصطفی عاصی، مجتبی منشی‌زاده، علی‌اشرف صادقی، یحیی مدرسی و محمد دبیرمقدم در اولین همایش نحو انجمن زبان‌شناسی ایران، بهمن ۱۳۹۰
از راست: علی‌اشرف صادقی، سعید حمیدیان و داریوش آشوری، سمینار نگارشفارسی، مرکز نشر دانشگاهی، ۱۳۶۱

زندگی[ویرایش متنی]

صادقی در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۲۰ در خانواده‌ای مذهبی در قم به‌دنیا آمد. پدرش معلم و پدربزرگش، اشرف‌الواعظین، واعظ بود. پدرِ پدربزرگش نیزمجتهد بود. صادقی، پس از تحصیلات ابتدایی و متوسطه در قم، در ۱۳۳۸ به دانشگاه تهران رفت و در ۱۳۴۱ لیسانس ادبیات فارسی گرفت. وی در ۱۳۴۲ به دانشگاه سوربن در فرانسه رفت و در آنجا در رشتهٔ زبان‌شناسی عمومی ادامهٔ تحصیل داد و در سال ۱۳۴۶، پس از اخذ مدرک دکتری به ایران بازگشت.



ادامه مطلب


نوع مطلب : تالش پژوهان، تالش شناسی، زندگینامه شاعران، مقالات زبان شناسی، مقالات تالش شناسی، خاطرات بزرگان ادب فارسی، بیوگرافی اساتید دانشگاه، زندگینامه نویسندگان، زندگینامه هنرمندان، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 14 آبان 1397

درباره محمد غلامرضایی

درباره محمد غلامرضایی

محمدغلامرضایی نیز از آن دسته استادان نمونه ادبیات فارسی است كه با وسواس و دقت علمی در انتخاب موضوع, كتاب های مؤثر و مفیدی را در اختیار دانشجویان قرار داده است او با بازآفرینی و تئوریك ساختن مباحث مهم از قبیل ۳۰ قصیده خاقانی, سبك شناسی نثر و توانسته است مفاهیم كلیدی ادبیات فارسی را تشریح و تبیین كند و این مهم از عهده او ساخته است

محمدغلامرضایی

▪ متولد: ۱۳۳۱ خور بیابانك (استان اصفهان)

▪ دیپلم: ادبی ۱۳۴۹ یزد

▪ كارشناسی زبان و ادبیات فارسی ۱۳۵۳ تهران دانشگاه تربیت معلم

▪ كارشناسی ارشد زبان ادبیات فارسی ۱۳۵۵ تهران پژوهشكده فرهنگ ایران

▪ دكترای زبان و ادبیات فارسی ۱۳۵۹ تهران دانشگاه تهران

▪ 



ادامه مطلب


نوع مطلب : زندگینامه نویسندگان، بیوگرافی اساتید دانشگاه، خاطرات بزرگان ادب فارسی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 14 آبان 1397

زندگی خودنوشت؛ دکتر حسن انوری (1)

بخش اول: از «روستا» تا «شهر»
اسم پدربزرگ من گل‌محمد بود، ساکن روستای دورباش در چهارکیلومتری تکاب (تکان‌تپه سابق). گل‌محمد کشاورزی می‌کرد،‌ باغ داشت و علاوه بر آن سراجی هم می‌کرد. زین اسب می‌ساخت و اسب نعل می‌کرد. گل‌محمد در روزگار کودکی پدرم، علی‌اصغر، درگذشته بود. نیای مادریم، ملانقی، در کسوت روحانیان بود. در زمان رضاشاه با مسئله کشف حجاب مخالفت کرده و مورد غضب واقع شده بود. مادرم، طاهره، تحت سرپرستی او خواندن و نوشتن و مقدماتی از معلومات را یاد گرفته بود. از این رو جزء معدود زنان باسواد تکاب به شمار می‌رفت.
 
پدرم در ۱۲۷۸ هجری شمسی در دورباش زاده شده بود. تحت سرپرستی برادر بزرگش به مکتب‌خانه رفته، خواندن و نوشتن آموخته بود. در اواخر دوره قاجاریه از دورباش به تکاب آمده، دکانی دایر کرده بود. جوان بااستعدادی بوده که توانسته بود در اندک‌مدتی به کسب خود رونق بخشیده با بزرگان منطقه ارتباط پیدا کرده باشد. در سفرهایی که به شهرها کرده بود، زود آداب شهرنشینی و تجدد را فرا گرفته بود. بسیار تمیز و منظم و خوش‌لباس بود. کفشش همیشه واکس‌زده بود. در زمستان‌ها که کوچه‌ها پر گل و لای می‌شد، روش کفش گالش می‌پوشید.
 
  عبدالله در شور ایمان و روشنای عقل همراه من بود. اما روشنای عقل من براثر مطالعه روزبه‌روز فزونی می‌گرفت و نتیجه آن شد که راهی پیدا کنم که به متون اصلی مذهبی راهی یابم. از این‌رو به فکر افتادم عربی بخوانم و چه کسی بهتر از حسن نوعی می‌توانست. به من عربی یاد بدهد. حسن نوعی، معلم کلاس پنجم ابتدایی در دبستان محمدیه بود. تنها دبستان تکاب که من گواهی‌نامه ششم ابتدایی را از آن گرفته بودم. مردی بود بسیار مهذّّب در ظاهر و باطن پاک. ایمان مجسم بود. […]
 



ادامه مطلب


نوع مطلب : خاطرات بزرگان ادب فارسی، بیوگرافی اساتید دانشگاه، زندگینامه نویسندگان، زندگینامه هنرمندان، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 14 آبان 1397

پارسا یعقوبی جنبه سرائی

صفحه نخست/پارسا یعقوبی جنبه سرائی
پارسا یعقوبی جنبه سرائی

نام و نام خانوادگیپارسا یعقوبی جنبه سرائی
شغلعضو هیئت علمی دانشگاه کردستان / دانشکده ادبیات و زبان های خارجی / گروه زبان و ادبیات فارسی
تحصیلاتدکترای تخصصی / زبان و ادبیات فارسی
وبسایت
پست الکترونیک


ادامه مطلب


نوع مطلب : زندگینامه نویسندگان، بیوگرافی اساتید دانشگاه، خاطرات بزرگان ادب فارسی، مقالات تالش شناسی، تالش پژوهان، پژوهشگر برتر، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
شنبه 12 آبان 1397

محمد دبیرسیاقی


پرش به ناوبریپرش به جستجو
سید محمد دبیرسیاقی
زادروز۴ اسفند ۱۲۹۸ (۹۹ سال)
محلهٔ گلبن قزوین
درگذشت۱۶ مهر ۱۳۹۷[۱]
قزوین
محل زندگیتهران، قزوین
ملیتایرانی
تحصیلاتدکتری زبان و ادبیات فارسی
دانش‌آموختهٔدانشگاه تهران
استادبدیع‌الزمان فروزانفر
پیشهپژوهشگر ادبی و تاریخی، شاعر، استاد دانشگاه
سال‌های فعالیتاواسط دههٔ ۱۳۲۰-۱۳۹۷
نقش‌های برجستهاستاد دانشگاه، پژوهنده و مصحح متون کهن پارسی
دیناسلام
مذهبشیعه
والدینمادر:دختر میرزاآقاخان مستوفی، فرزند میرزا ابوالقاسم ملاباشی و پدر: سید باقر، فرزند سید سیاق دبیرسیاقی
جایزه‌هاجایزه بنیاد موقوفات محمود افشار در سال ۱۳۷۰
جشن‌نامه سید محمد دبیرسیاقی- مجلهٔ بخارا، شمارهٔ ۱۱۷

سیدمحمّد دبیرسیاقی (زادهٔ ۴ اسفند ۱۲۹۸ خورشیدی[۲] در قزوین، درگذشتهٔ سحرگاه ۱۶ مهر ۱۳۹۷ در قزوین)[۳] پژوهشگر، نویسنده، شاعر، مدرس ادبیات فارسی و مصحح متون کهن پارسی است. وی در مؤسسه لغت‌نامه دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی مشغول بکار بوده و مصحح بسیاری از متن‌های کهن فارسی است.[۴][۵][۶] دبیرسیاقی تاکنون نزدیک به ۸۰ متن ادبی و تاریخی را تصحیح و منتشر کرده‌است،[۷][۸][۹] که از میان آن‌ها می‌توان شاهنامه فردوسی، دیوان منوچهری، نزهةالقلوب، فرهنگ سُروری و سلطان جلال‌الدین خوارزمشاه و تصحیح لغت فرس اسدی طوسی را نام برد.[۱۰] او میان سال‌های ۱۳۲۶ تا ۱۳۳۴ در گردآوری لغت‌نامه با علی‌اکبر دهخدا همکاری داشت. از آن پس همکاری او با مؤسسه لغت‌نامه دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی تا ۱۳۵۹ - که کار این اثر به پایان رسید- پی گرفته شد.[۱۱] کار بزرگی که دبیرسیاقی در دست داشت، نوشته لغت‌نامه فارسی است که تاکنون برخی از مجلدهای آن چاپ شده‌است.

سرگذشت[ویرایش متنی]

محمد دبیرسیاقی در محله گلبن قزوین به دنیا آمد. پدرش سیدباقر فرزند سیدسیاق از خوش‌نویسان مشهور زمان خود و مادرش، دختر میرزا آقاخان مستوفی فرزند میرزا ابوالقاسم ملاباشی از مجتهدان عصر ناصری بود.[۱۲]

محمد دبیرسیاقی پس از دوره ابتدایی، دوره اول متوسطه را در دبیرستان شاهپور (امید) قزوین به اتمام رسانید.[۱۳] وی پس از گرفتن دیپلم در سال ۱۳۱۸ وارد دانشگاه تهران شد. ایشان در سال ۱۳۲۴ دکتری ادبیات فارسی خود را از دانشگاه تهران دریافت کرد و در سال ۱۳۲۵ به عضویت انجمن بین‌المللی ایران‌شناسی درآمد و سالها به تدریس در دانشگاه تهران و مدتی نیز به تدریس در دانشگاه‌های چین و مصر پرداخت.[۱۴] دبیرسیاقی تا زمان بازنشستگی در سال ۱۳۵۳، در استخدام وزارت دارایی بود.

علامه دهخدا در نواری صوتی از وی به‌عنوان جوانی کوشا در تنظیم لغت‌نامه یاد کرده‌است.[۱۵] دبیرسیاقی از ۱۳۵۷ تا زمان فوت عضو هیئت علمی انجمن آثار و مفاخر فرهنگی بود.

محمد دبیرسیاقی همچنین تا پایان عمر در زادگاه خود، قزوین، به پژوهش و آموزش زبان پارسی ادامه داد[۱۶] و در دانشگاه بین‌المللی امام خمینی قزوین به آموزش زبان فارسی به دانشجویان اشتغال داشت.

وی در ۱۶ مهرماه ۱۳۹۷ درگذشت و پیکرش در بهشت فاطمی قزوین به خاک سپرده شد.



ادامه مطلب


نوع مطلب : بیوگزافی اساتید دانشگاه، زندگینامه هنرمندان، زندگینامه نویسندگان، خاطرات بزرگان ادب فارسی، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
دوشنبه 7 آبان 1397
برترین ها:انصافا باید اعتراف کرداین کارکترها هستند که خیال را درذهن ما به واقعیت تبدیل میکنند


ادامه مطلب


نوع مطلب : زندگینامه شاعران، زندگینامه نویسندگان، زندگینامه هنرمندان، 
برچسب ها : محبوب ترین شخصیت های مرد سینمای هالیوود،
لینک های مرتبط :
          
یکشنبه 13 خرداد 1397

خورخه لوئیس بورخس (به اسپانیاییJorge Luis Borges(Speaker Icon.svg audio) ‏ (۱۸۹۹–۱۹۸۶) نویسنده، شاعر و ادیب معاصر آرژانتینی. وی از برجسته‌ترین نویسندگان آمریکای لاتین است. شهرت او بیشتر به خاطر نوشتن داستان کوتاه است. یکی از مشهورترین کتاب‌های او، داستان (۱۹۴۴)، گلچینی از داستان‌های کوتاه بورخس به انتخاب خودش است که مضامینی همچون رؤیاها، کتابخانه‌ها، آیینه‌ها، حیوان‌ها، فلسفه، دین و خدا را می‌توان حلقه اتصال این داستان‌ها دانست.

زندگی[ویرایش متنی]

خورخه لوئیس بورخس در دهه ۱۹۴۰

تحصیلات بورخس تا سن ۱۱ سالگی در داخل خانه انجام می‌شد و او به فراگیری دو زبان اسپانیایی و انگلیسی مشغول بود. کل افراد خانواده در سال ۱۹۱۴ به خاطر کاهش بینایی پدر و برای درمان این مشکل به شهر ژنو در سوییس رفتند و تا پایان این دهه در اروپا ماندند. در آنجا بورخس به مدرسه رفت و زبان‌های فرانسوی و آلمانی را آموخت. در سال ۱۹۲۱ آنها به بوئنوس آیرس بازگشتند. بورخس نخستین دفتر شعر خود با عنوان شور بوئنوس آیرس، را در بیست و چهار سالگی منتشر کرد.[۴] سال‌ها بعد به عنوان استاد ادبیات انگلیسی دانشگاه بوئنوس آیرس منصوب شد. پیش از آن نیز رئیس کتابخانه ملیآرژانتین بود.

او سال‌های نوجوانی خود را در ژنو و بعد در اسپانیا سپری کرد. در دوران جوانی به عنوان کارمند کتابخانه کار می‌کرد و سپس مدیر کتابخانه ملی آرژانتین شد. تا سال ۱۹۳۰ او شش کتاب چاپ کرده بود، سه مجموعه شعر و سه مجموعه مقاله. بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۹ او تمام آثار داستانی خود را نوشت و چاپ کرد که بعدها به خاطر همین آثار به شهرت رسید.[۵]

وی هیچ رمانی ننوشت. داستان کوتاه‌های وی انقلابی در فرم داستان کوتاه کلاسیک ایجاد کرد. بعدها منتقدین از وی به عنوان نویسنده پست مدرن نام بردند. با اینکه بارها نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شد هیچگاه برنده آن نشد. با این وجود جایزهٔ ملی ادبیات آرژانتین را از آن خود کرد.[۴] بورخس به مرور زمان بینایی خود را از دست می‌داد و قبل از مرگ کاملاً نابینا شد. وی در زمان تصدی پست ریاست کتابخانهٔ ملی آرژانتین، تقریباً نابینا بود.[۴]
برخی از آثار او به فارسی نیز ترجمه شده‌است.

آثار ترجمه شده به فارسی[ویرایش متنی]

داستانهای کوتاه[ویرایش متنی]

  • دشنه
  • جاودانه‌ها




نوع مطلب : زندگینامه هنرمندان، زندگینامه نویسندگان، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
یکشنبه 13 خرداد 1397

گابریل گارسیا مارکز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
Jump to navigationJump to search
گابریل گارسیا مارکز
Gabriel Garcia Marquez.jpg
گابریل گارسیا مارکز
زمینهٔ کاریادبیات
زادروز۶ مارس ۱۹۲۷
آراکاتاکا، ماگدالنا، کلمبیا
مرگ۱۷ آوریل ۲۰۱۴ میلادی (۸۷ سال)
مکزیکو سیتی، مکزیک
ملیتکلمبیا کلمبیایی
لقبگابو
پیشهنویسنده، روزنامه‌نگار
سبک نوشتاریرئالیسم جادویی
کتاب‌هاصد سال تنهایی، عشق سال‌های وبا
همسر(ها)مرسدس بارچا (۱۹۵۸- ۲۰۱۴)
فرزنداندو فرزند
دلیل سرشناسیداستان کوتاه و رمان
امضا
مارکز در سال ۱۹۸۴

گابریل خوزه گارسیا مارکِز (به اسپانیاییGabriel José García Márquez) (زادهٔ ۶ مارس ۱۹۲۷ در دهکدهٔ آرکاتاکا*[۱] درمنطقهٔ سانتامارا*[۲] در کلمبیا – درگذشته ۱۷ آوریل ۲۰۱۴) رمان نویس، نویسنده، روزنامه‌نگار، ناشر و فعال سیاسی کلمبیایی بود. او بین مردم کشورهای آمریکای لاتین با نام گابو یاگابیتو (برای تحبیب) مشهور بود و پس از درگیری با رئیس دولت کلمبیا و تحت تعقیب قرار گرفتنش در مکزیک زندگی می‌کرد. مارکز برنده جایزه نوبل ادبیاتدر سال ۱۹۸۲ را بیش از سایر آثارش به خاطر رمان صد سال تنهایی چاپ ۱۹۶۷ می‌شناسند که یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های جهان است.

زندگی[ویرایش متنی]

گابریل خوزه گارسیا مارکز روز ۶ مارس ۱۹۲۷ به دنیا آمد و پدربزرگ و مادربزرگش او را در شهر فقیر آراکاتاکا در شمال کلمبیا بزرگ کردند. وی در بوگاتا، پایتخت کلمبیا، به مدرسه رفت و به زودی به نوشتن روی آورد. به تشویق خانواده به تحصیل حقوق پرداخت، اما به زودی دریافت که روح و روان او تنها با نوشتن و ادبیات آرام می‌گیرد. او بعدها در اولین کتاب خاطراتش با عنوان زنده‌ام که روایت کنم نوشت که دوران کودکی سرچشمه الهام تمام داستانهای وی بوده‌است. او تحت تأثیر پدربزرگش که شخصیتی آزادی خواه بود و در هر دو جنگ داخلی کلمبیا شرکت کرده بود آگاهی سیاسی پیدا کرد. مارکز از سال‌های جوانی در نیمه دهه ۱۹۴۰ به حرفه روزنامه‌نگاری پرداخت و در کنار گزارش‌های واقعی، نخستین داستان‌های کوتاه خود را منتشر کرد.[۱]

او در سال ۱۹۴۱ اولین نوشته‌هایش را در روزنامه‌ای به نام Juventude که مخصوص شاگردان دبیرستانی بود منتشر کرد و در سال ۱۹۴۷ به تحصیل رشتهٔ حقوق در دانشگاه بوگوتا پرداخت و هم‌زمان با روزنامه آزادیخواه ال‌اسپکتادور به همکاری پرداخت. در همین روزنامه بود که گزارش داستانی سرگذشت یک غریق را به صورت پاورقی چاپ شد.[۲]

گارسیا مارکز که به شدت تحت تأثیر ویلیام فالکنر، نویسنده آمریکایی، بود، نخستین کتاب خود را در ۲۳ سالگی منتشر کرد که از سوی منتقدان با واکنش مثبتی روبرو شد.

در سال ۱۹۵۴ به عنوان خبرنگار ال‌اسپکتادور به رم و در سال ۱۹۵۵ پس از بسته شدن روزنامه‌اش به پاریس رفت. در سفری کوتاه به کلمبیا در سال ۱۹۵۸ با نامزدش مرسدس بارکاپاردو در سیزده سالگی تقاضای ازدواج کرد و بیش از نیم قرن با یکدیگر زندگی کردند؛ بخش اعظم این سال‌ها را در مکزیک گذراندند. در سال‌های بین ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۱ به چند کشور بلوک شرق و اروپایی سفر کرد و در سال ۱۹۶۱ برای زندگی به مکزیک رفت.

فعالیت‌ها[ویرایش متنی]

گارسیا مارکز یکی از نویسندگان پیشگام سبک ادبی رئالیسم جادویی بود، اگرچه تمام آثارش را نمی‌توان در این سبک طبقه‌بندی کرد. او در سال ۱۹۶۵ شروع به نوشتن رمان صد سال تنهایی کرد و آن را در سال ۱۹۶۷ به پایان رساند.

«وقتی سال‌ها بعد سرهنگ آئورلیانو بوئندیا در برابر دستهٔ سربازانی که قرار بود اعدامش کنند، ایستاده بود، بعد از ظهر دوری را به یاد آورد که پدرش او را برای کشف یخ برده بود.» با این جملهٔ شگفت‌انگیز و گیرا دنیای «صد سال تنهایی» شکل می‌گیرد که بسیاری آن را دل‌انگیزترین رمان قرن بیستم می‌دانند.[۱]

صد سال تنهایی در بوینس آیرس منتشر شد و به موفقیتی بزرگ و چشمگیر رسید و به عقیدهٔ اکثر منتقدان شاهکار او به‌شمار می‌رود. او در سال ۱۹۸۲ برای این رمان، برندهٔ جایزه نوبل ادبیات شد. بنیاد نوبل در بیانه خود او را «شعبده باز کلام و بصیرت» توصیف کرد.

ایده اولیه برای نوشتن نخستین فصل کتاب صد سال تنهایی در سال ۱۹۶۵ وقتی که مشغول رانندگی به سمت آکاپولکو در مکزیک بود به ذهنش رسید.[۳]تمام نسخه‌های چاپ اول صد سال تنهایی به زبان اسپانیایی در همان هفته اول کاملاً به فروش رفت. در ۳۰ سالی که از نخستین چاپ این کتاب گذشت بیش از ۳۰ میلیون نسخه از آن در سراسر جهان به فروش رفته و به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شده‌است. در سال ۱۹۷۰ کتاب سرگذشت یک غریق را در بارسلون چاپ کرد و در همان سال به وی سفارت (کنسولگری؟) کلمبیا در اسپانیا پیشنهاد داده شده که وی این پیشنهاد را رد کرد و یک سفر طولانی به مدت ۲ سال را در کشورهای کارائیب آغاز کرد و در طول این مدت کتاب داستان باورنکردنی و غم‌انگیز ارندیرای ساده‌دل و مادربزرگ سنگدل‌اش را نوشت که جایزه رومولوگایه گوس بهترین رمان را بدست آورد. وی سپس دوباره به اسپانیا برگشت تا روی دیکتاتوری فرانکو از نزدیک مطالعه کند که حاصل این تجربه رمان پاییز پدرسالار بود.[۲]

در اوایل دهه ۸۰ به کلمبیا برگشت ولی با تهدید ارتش کلمبیا دوباره به همراه همسر و دو فرزندش برای زندگی به مکزیک رفت. گابریل گارسیا مارکز در سال ۱۹۸۲ جایزه ادبی نوبل را دریافت کرد و بنیاد نوبل در بیانه خود او را «شعبده باز کلام و بصیرت» توصیف کرد. تمام داستانهای وی به نثری نوشته شده‌اند که از نظر رنگارنگی و جاذبه غریبشان فقط می‌توان آن‌ها را با کارناوالهای آمریکای جنوبی مقایسه کرد.[۴]

او در سال ۱۹۹۹ رسماً مرد سال آمریکای لاتین شناخته شد و در سال ۲۰۰۰ مردم کلمبیا با ارسال طومارهایی خواستار پذیرش ریاست جمهوری کلمبیا توسط مارکز بودند که وی نپذیرفت.

سالهای پایانی زندگی[ویرایش متنی]

در سالهای پایانی زندگی و به مرور زمان خلاقیت و توان نویسندگی مارکز رو به کاهش گذاشت. او برای نوشتن کتاب خاطرات روسپیان غمگین من، چاپ ۲۰۰۴ حدود ده سال وقت صرف کرد. در ژانویه ۲۰۰۶ اعلام کرد که دیگر تمایل به نوشتن را از دست داده‌است. میراث او مجموعه بزرگی از کتاب‌های داستانی و غیرداستانی است که با پیوند دادن افسانه و تاریخ در آن هر چیز ممکن و باورکردنی می‌نماید. تمام داستانهای وی به نثری نوشته شده‌اند که از نظر رنگارنگی و جاذبه غریبشان فقط می‌توان آن‌ها را با کارناوالهای آمریکای جنوبی مقایسه کرد.[۴] آخرین اثری که از او منتشر شد، کتابی است به عنوان «نیامدم که سخنرانی کنم»، که ۲۲ سخنرانی او را که به مناسبت‌های گوناگون در سراسر جهان ایراد کرده، در بر می‌گیرد.

پزشکان در سال ۲۰۱۲ اعلام کردند که مارکز به بیماری آلزایمر مبتلا شده‌است.[۵][۶]






    نوع مطلب : زندگینامه نویسندگان، زندگینامه هنرمندان، 
    برچسب ها : ریالیسم جادویی،
    لینک های مرتبط :
              
    یکشنبه 13 خرداد 1397

    احسان یارشاطر


    احسان‌الله یارشاطر
    Ehsan Yarshater.png
    زادروز۱۴ فروردین ۱۲۹۹ (۹۸ سال)
    همدان، ایران
    ملیتایرانی
    تحصیلاتدکترای ادبیات فارسی
    دکترای فرهنگ و زبان‌های باستانی ایران
    از دانشگاهدانشگاه تهران
    مدرسه مطالعات مشرق‌زمین و آفریقا، دانشگاه لندن
    پیشهاستاد دانشگاه
    مؤسس دانشنامه ایران و اسلام
    مؤسس دانشنامه ایرانیکا
    بنیان‌گذار بنگاه ترجمه و نشر کتاب
    نهاددانشنامه ایرانیکا
    شناخته‌شده برایسرویراستار دانشنامه ایرانیکا، صاحب کرسی ایرانشناسی دانشگاه کلمبیا
    نقش‌های برجستهبنیان‌گذار و سرویراستار دانشنامه ایرانیکا و بنیان‌گذار بنگاه ترجمه و نشر کتاب
    وبگاه
    رسمی
     


    ادامه مطلب


    نوع مطلب : تالش پژوهان، تالشی ،گیلکی ومازندرانی، تالش شناسی، مقالات زبان شناسی، مقالات تالش شناسی، خاطرات بزرگان ادب فارسی، بیوگرافی اساتید دانشگاه، زندگینامه نویسندگان، زندگینامه هنرمندان، 
    برچسب ها : ایرانیکا، دانشنامه ایرانیکا، دستور زبان گویش‌های تاتی جنوبی،
    لینک های مرتبط :
              
    دوشنبه 31 اردیبهشت 1397

    اشعار پیرایه یغمایی

    نوروز بمانید که ایّام شمایید / پیرایه یغمایی

    نوروز بمانید که ایّام شمایید
    آغاز شمایید و سرانجام شمایید

    آن صبح نخستین بهاری که ز شادی
    می آورد از چلچله پیغام، شمایید

    آن دشت طراوت زده آن جنگل هشیار
    آن گنبد گردننده ی آرام شمایید

    خورشید گر از بام فلک عشق فشاند
    خورشید شما، عشق شما، بام شمایید

    نوروز کهنسال کجا غیر شما بود؟
    اسطوره ی جمشید و جم و جام شمایید

    عشق از نفس گرم شما تازه کند جان
    افسانه ی بهرام و گل اندام شمایید

    هم آینه ی مهر و هم آتشکده ی عشق
    هم صاعقه ی خشم ِ بهنگام شمایید

    امروز اگر می چمد ابلیس، غمی نیست
    در فنّ کمین حوصله ی دام شمایید

    گیرم که سحر رفته و شب دور و دراز است
    در کوچه ی خاموش زمان، گام شمایید

    ایّام ز دیدار شمایند مبارک
    نوروز بمانید که ایّام شمایید




    ادامه مطلب


    نوع مطلب : ادبیات فارسی، اشعار حماسی، اشعار اجتماعی، زندگینامه هنرمندان، زندگینامه نویسندگان، عشق در شعر فارسی، خاطرات بزرگان ادب فارسی، بیوگرافی اساتید دانشگاه، زندگینامه شاعران، نمایش شعر، اشعار اخلاقی، اشعار طنز، غزل مثنوی، اشعار تغزلی، اشعار تغزلی، اشعار تغزلی، شعر نو، 
    برچسب ها : یک زن به شکل اندوه / پیرایه یغمایی، نوروز بمانید که ایّام شمایید / پیرایه یغمایی،
    لینک های مرتبط :
              
    جمعه 28 اردیبهشت 1397

    بنفشه حجازی، (متولد ۱۳۳۳ بروجردشاعر، نویسنده و پژوهشگر تاریخ زنان[۳] است از آثار او می‌توان به رمان ایمپالا ی سرخ (۱۳۸۸) اشاره کرد. وی مدیر مسئول بخش ادبی سایت مشاهیر هنر ایران - ققنوس است.

      بنفشه حجازی از ماجرای سوءتفاهمی می‌گوید که باعث شده 
    در دوران دانشجویی از کلاس «شاهنامه» خسرو فرشیدورد اخراج شود.
    بنفشه حجازی، نویسنده ای که استاد ادبیات اخراجش کرد

     

    به گزارش لیزنا، این شاعر و نویسنده به‌مناسبت زادروز ۶۰ سالگی‌اش در ششم فروردین‌ماه، در گفت‌وگویی که با لحن طنز همراه بود اظهار کرد: زمستان گذشته برای من زمستان خیلی خوبی بود و بعد از ۳۰ سال بالأخره بنده را دیدند؛ لوح پژوهشگر برجسته تاریخ را از انجمن جامعه‌شناسی دانشگاه تهران به من دادند و تندیس صدیقه دولت‌آبادی به من اهدا شد.

     

    او سپس درباره شکل‌گیری علاقه‌اش به ادبیات از دوران کودکی عنوان کرد: پدر و مادرم هر دو معلم بودند. آدم که بچه معلم باشد، همیشه باید شاگرد اول باشد‌، من هم ۱۲ سال از ترس بابا و مامانم شاگرد اول بودم‌، من و خواهر و برادرهایم تابستان‌ها هم درس می‌خواندیم. باور کنید از تابستان متنفر بودم‌، ما تابستان هم کلاس درس داشتیم و باید بعد از خوابِ بعد از ناهار، تکلیف پس می‌دادیم. وقتی هم درس می‌خواندیم جایزه به ما کتاب می‌دادند. من هم دیدم تنها راه خودنمایی، کتاب خواندن است. پدر و مادر من خودشان اهل ادبیات بودند و جلسات شعرخوانی داشتند.

     

    او در ادامه درباره اولین آثارش گفت: اولین کارم نوشتن کتابی درباره ایرادهای اندیشه کمونیستی بود که منتشرش نکردم چون دیدم به من چه!؟ خیلی خوشحالم که آن کتاب چاپ نشد. آن موقع من کم‌تجربه بودم. ۳۰ سال بعد کتاب «ایمپالای سرخ» را نوشتم که اندیشه‌هایم را درباره همان موضوع اما در قالب یک رمان نوشتم. اولین کتابی هم که منتشر کردم مجموعه شعر «رویای انار» بود که در ۳۲ سالگی و بعد از به دنیا آمدن هر دو بچه‌ام منتشر شد. قبل از آن هم مدام در حال خواندن بودم.

     

    حجازی یادآور شد: من قبل از دیپلم، ازدواج کرده بودم. بعد از آن چون درسم خیلی خوب بود، همه توقع داشتند پزشکی و آن هم جراحی قلب قبول شوم! اما من علوم اجتماعی دانشگاه تهران قبول شدم و اصلا پزشکی را انتخاب نکردم‌، اما بعد پشیمان شدم چون اگر پزشک می‌شدم، الآن وضعم خوب بود!‌ رشته علوم اجتماعی دانشگاه تهران قبول شدم. در دانشگاه زیاد درس‌خوان نبودم. بیش‌تر دوست داشتم مقاله بنویسم. آن موقع در درس مردم‌شناسی درباره هفت سین تحقیق کردم.

     

    او در ادامه گفت: در دانشگاه هم شاگرد‌ اول شدم و به همین دلیل شهریه ۸۵۰ تومانی را از من نگرفتند که آن موقع مبلغ خیلی زیادی بود. در آن دوره اصلا قصدی درباره ادبیات نداشتم‌، حتا خسرو فرشیدورد که استاد ادبیاتم بود، یک روز مرا از کلاس بیرون کرد. جریان از این قرار بود که او داشت این شعر را می‌خواند: «من از مفصل این نکته مجملی گفتم/ تو خود حدیث مفصل بخوان از این...» که من یک دفعه گفتم: «مهمل». استاد فرشیدورد هم گفت تو صحبت‌های مرا مهمل می‌دانی؟ و از کلاس بیرونم کرد، اما من کاملا بی‌گناه بودم‌؛ چون در کتابم نقطه «مجمل» را نگذاشته بودند و من همیشه آن را بدون نقطه به شکل «محمل» خوانده بودم‌، نه «مهمل». آن موقع هم داشتم مثلا خودشیرینی می‌کردم. این اتفاق باعث شد که من دیگر خودشیرینی نکنم و همچنین به هر چیزی شک کنم و همه چیز را چند بار چک کنم. البته من در دانشگاه دانشجوی مورد علاقه غلامحسین صدیقی بودم که به ما «اجتماعیات در ادبیات» درس می‌داد و همین استاد عامل علاقه من به موضوع پژوهش‌های ادبی بود. مجموع عواملی که گفتم،‌ از خانواده و مدرسه و معلم‌ها تا دانشگاه، در علاقه من به ادبیات مؤثر بودند.

     

    حجازی درباره دلیل ادامه ندادن تحصیلات دانشگاهی‌اش اظهار کرد: تا آمدم لیسانس بگیرم پسرم به دنیا آمد‌، بعد هم انقلاب شد. البته به صورت ساعتی در کانون پرورش فکری به کتابدارها درس می‌دادم و درس‌های آن کلاس‌ها را در کتاب «ادبیات کودکان و نوجوانان» (ویژگی‌ها و جنبه‌ها) چاپ کردیم که کتاب درسی دانشگاه‌ها و منبع کنکور شده است.

     



    ادامه مطلب


    نوع مطلب : زندگینامه شاعران، خاطرات بزرگان ادب فارسی، بیوگرافی اساتید دانشگاه، زندگینامه نویسندگان، زندگینامه هنرمندان، 
    برچسب ها :
    لینک های مرتبط :
              
    جمعه 28 اردیبهشت 1397
    روح انگیز كراچی در بهار 1333 در فیروزآباد فارس به دنیا آمد . تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در دبیرستان آغازی همان شهر به پایان رساند. از سال 1346 شروع به سرودن شعر نو كرد و اولین شعرش در سال 1350 در مجله جوانان ( اطلاعات ) با نام مستعار شهرناز كراچی منتشر شد و تا سال 1357 با همین نام در همان مجله و در دیگر مجلات اشعارش منتشر می شد. این نام به سبب محیط سنتی شهر برایش انتخاب شده بود. از سال 1370 سروده هایش با نام واقعی او در مطبوعات منتشر شد. نیمی از تحصیلات خود را در تهران و نیمی را در بمبئی هند گذراند. عنوان پایان نامه دكتری او : نگرشی بر شعر شاعره ها از مشروطیت تا سقوط سلطنت .(1365) به زبان انگلیسی و فارسی است.
    A review of the poetry of modern poetesses from the period of Mashrutiyat in Iran. (1985).
    از سال 1366 در پژوهشگاه علوم انسانی به عنوان عضو هیأت علمی مشغول پژوهش است .



    ادامه مطلب


    نوع مطلب : ادبیات فارسی، مقالات فارسی، زندگینامه هنرمندان، خاطرات بزرگان ادب فارسی، بیوگرافی اساتید دانشگاه، زندگینامه نویسندگان، 
    برچسب ها : روح انگیز کراچی، شهرناز كراچی، نگرشی بر شعر شاعره ها از مشروطیت تا سقوط سلطنت،
    لینک های مرتبط :
              
    جمعه 28 اردیبهشت 1397

    گراناز موسوی

    از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
    گراناز موسوی
    زمینه فعالیتسینما
    تولدتهران
    والدینپاروین چجینی فراهانی

    هاشم موسوی

    محل زندگیاسترالیا
    ملیت ایران
    پیشهشاعر، فیلمساز و بازیگر
    صفحه در وب‌گاه IMDb
    صفحه در وب‌گاه سوره

    گراناز موسوی (زاده ۱۳۵۴ در تهرانشاعر و فیلمساز معاصر ایرانی است. او به جز سرودن شعر به نوشتن نقد کتاب، ویراستاری ادبی،ترجمه، فیلمنامه‌نویسی، کارگردانی سینما و بازیگری نیز پرداخته‌است.[۱]

    وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ سینما در مقطع دکتراست و کارگردانی اولین فیلم بلند داستانی اش بنام تهران من، حراج را که محصول مشترک ایران - استرالیا، است در سال ۲۰۰۸ در تهران انجام داد. این فیلم منتخب رسمی جشنواره‌های بین‌المللی فیلم تورنتو، روتردام، پوسان (۲۰۰۹)، موزه هنر مدرن نیویورک و برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم مستقل سال استرالیا است.

    زندگی[ویرایش]

    پدر گراناز، هاشم موسوی صدابردار با سابقه تلویزیون و سینما و مادرش پروین چگینی فراهانی کارشناس نودال تلویزیون بودند.

    پس از سپری کردن دوران دبستان در مدرسه رازی و پس گرفتن دیپلم دبیرستان هدف، بین سالهای ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۳ در کلاسهای بازیگری تئاتر حمید سمندریان و مهین اسکوئی شرکت کرد. همزمان تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته شیمی در دانشگاه الزهرا آغاز نمود که بعداً با مهاجرت به استرالیا در سال ۱۳۷۶ آن را رها کرده،[نیازمند منبع] در رشته سینما در دانشگاه فلیندرز[۲]و سپس مدرسهٔ فیلم، تلویزیون و رادیوی استرالیا (AFTRS) به ادامهٔ تحصیل پرداخت. پایان‌نامهٔ دکترای وی در دانشگاه سیدنی " زیبایی‌شناسی سینمای شاعرانه " بوده و او مشغول به تدریس پاره‌وقت در دو دانشگاه در استرالیا است.

    گراناز از کودکی شعر می‌سرود.[۱] در ۱۲ سالگی برنده جایزه شعر دانش‌آموزی منطقه ۳ تهران شد و در ۱۷ سالگی نخستین آثارش را در مجله‌های آدینه، دنیای سخن و چاووش به چاپ رساند. سپس یکسال بعد نوشتن نقد کتاب و ویراستاری ادبی را در مجلهٔ دنیای سخن آغاز کرد.[۱]

    از گراناز موسوی تا کنون سه مجموعه شعر در ایران به چاپ رسیده‌است. نخستین دفتر شعرش «خط خطی روی شب» در سال ۷۶ توجه اهل قلم و جامعه ادبی ایران را به خود جلب کرد. همان سال، م. آزاد، شاعر و منتقد برجسته، در نقدی بر این مجموعه در مجله آدینه از کشف استعدادی تازه در شعر معاصر خبر داد. در سال ۱۳۷۹ دومین دفتر شعرش، «پابرهنه تا صبح» (نشر سالی) را منتشر کرد که برنده نخستین دوره جایزه شعر امید ایران، «کارنامه» شد و به چاپ چهارم رسید. سومین کتابش «آوازهای زن بی‌اجازه» (نشر سالی) در سال ۱۳۸۱ در تهران، و چهارمین کتابش نیز "Les rescapés de la patience" در پی بورسیه ادبی در فرانسه، به شکل مجموعه دوزبانه در سال ۲۰۰۵ در این کشور به چاپ رسید. آخرین اثر او «حافظه قرمز» نام دارد که درسال ۱۳۹۰ در استرالیا منتشر شده‌است.

    شعرهای او تا به حال به زبانهای انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، پرتغالی، سوئدی، ایتالیایی، آلمانی، ترکی و کردی در کتابها و منظومه‌های گوناگون به چاپ رسیده‌است. او همچنین از داوران جایزه ادبی والس بوده‌است. در سال ۲۰۰۲ پژوهشی با عنوان «دنیای نمادین گراناز موسوی و سبک نوشتاری آن» (L'univers symbolique et son écriture chez Granaz Musavi) دردانشگاه سوربن روی کارهای وی منتشر گردید. او در سمینارها و کنگره‌های مختلفی در فرانسه، بریتانیا، آمریکا، آلمان، استرالیا، ایتالیا، سوئد، اسپانیا، لوگزامبورگ و کانادا شعرخوانی و به دعوت دانشگاه استنفورد، دانشگاه کالیفرنیا و دانشگاه لندن سخنرانی داشته‌است.

    گراناز در ۱۷ سالگی در فیلم «به خاطر همه‌چیز» به کارگردانی رجب محمدین (۱۳۶۹) بازی کرد. در سال ۱۳۷۲ نیز در فیلم «جاده عشق» از همین کارگردان به ایفای نقش پرداخت.[۱] وی در فیلم «لاک‌پشت‌ها هم پرواز می‌کنند» دستیار و تدوینگر دیجیتال فیلم بوده‌است. درسال ۲۰۰۶ وی برندهٔ جایزهٔ بهترین طرح فیلم‌نامهٔ سال (تهران من، حراج) در استرالیا شد و در جشنواره فیلم کن حضور یافت. در سال ۲۰۰۹ این فیلم برندهٔ بهترین فیلم مستقل سال دراین کشور شد.

    گراناز موسوی کارگردانی اولین فیلم بلندش «تهران من، حراج» «My Tehran For Sale» منتخب رسمی جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو (۲۰۰۹)، موزه هنر مدرن نیویورک موزه هنر مدرن موزه هنر مدرن و برندهٔ جایزهٔ «09 Inside Film Awards» که محصول مشترک ایران و استرالیا است را در سال ۲۰۰۸ در تهران انجام داده‌است.[۳]

    عضو هیئت ژوری[ویرایش]

    • جشنواره بین‌المللی فیلم مانهایم-هایدلبرگ آلمان ۲۰۱۱
    • جایزه سالانه فیلم استرالیا IF awards ۲۰۱۱

    جوایز داخلی[ویرایش]

    گراناز موسوی در سال ۱۳۷۹ برای کتاب «پابرهنه تا صبح» برنده جایزه شعر کارنامه یا جایزه شعر امروز ایران شد.

    آثار[ویرایش]

    شعر[ویرایش]

    فیلمسازی[ویرایش]

    بازیگری[ویرایش]







      نوع مطلب : ادبیات فارسی، زندگینامه هنرمندان، زندگینامه نویسندگان، بیوگرافی اساتید دانشگاه، خاطرات بزرگان ادب فارسی، زندگینامه شاعران، 
      برچسب ها : گرانازموسوی،
      لینک های مرتبط :
                
      جمعه 28 اردیبهشت 1397

      فرزانه میلانی

      از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
      فرزانه میلانی
      Farzaneh Milani.png
      فرزانه میلانی
      زاده۱۹۴۷
      تهران
      شغلاستاد دانشگاه
      نویسنده
      ملیتایران

      فرزانه میلانی نویسنده، شاعر و استاد ادبیات فارسی و مطالعات زنان در دانشگاه ویرجینیا است.[۱] از جمله جوایز او می‌توان به دریافتجایزه فرهنگی لطیفه یارشاطر اشاره کرد.[۲]

      زندگی

      فرزانه میلانی در تهران زاده شد و پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران به ایالات متحده آمریکا رفت. وی در سال ۱۹۷۹ موفق به کسب مدرک دکترا در رشته ادبیات تطبیقی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لس آنجلس شد و پس از مدتی شروع به تدریس در دانشگاه ویرجینیا کرد.[۳] او در سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ مدیریت انجمن مطالعات زنان خاور میانه در آمریکا را بر عهده داشت. کتاب او حجاب و قلم: پدیداری صدای زنان نویسنده ایرانی که در سال ۱۹۹۲ میلادی چاپ شد، بیش از شانزده بار تجدید چاپ شده است.[۱] او همچنین شعر برخی از شاعران ایرانی را نیز از فارسی به انگلیسی برگردانده است، از جمله اشعار سیمین بهبهانی. میلانی بیش از صد مقاله پژوهشی به زبان‌های فارسی و انگلیسی در کارنامه دارد[۱] و با مجله ایران شناسی همکاری مداوم داشته است.[۴]

      کتاب‌ها

      کتاب‌های نوشته شده به دست فرزانه میلانی:[۵]

      • قلم‌ها نه شمشیرها: زنان نویسنده ایرانی وجنبش آزادی، انتشارات دانشگاه سیراکیوز، ۲۰۱۱
      • An Iranian Icarus: The Life and Poetry of Forugh Farrokhzad
      • The Gender of Modernity and Counter-Modernity in Iran
      • یک فنجان گناه: گزیده‌هایی از اشعار سیمین بهبهانی با همکاری کاوه صفا، انتشارات دانشگاه سیراکیوز، ۱۹۹۹
      • حجاب و قلم: پدیداری صدای زنان نویسنده ایرانی، انتشارات دانشگاه سیراکیوز، ۱۹۹۲




      نوع مطلب : ادبیات فارسی، زندگینامه هنرمندان، زندگینامه نویسندگان، بیوگرافی اساتید دانشگاه، خاطرات بزرگان ادب فارسی، 
      برچسب ها : فرزانه میلانی،
      لینک های مرتبط :
                
      جمعه 28 اردیبهشت 1397


      بنفشه حجازی
      بنفشه حجازی - Banafsheh Hedjazi.jpg
      زادروز۶ فروردین ۱۳۳۳
      بروجرد[۱]
      تحصیلاتکارشناسی علوم اجتماعی[۲]
      از دانشگاهدانشگاه تهران
      پیشهشاعر،
      نویسنده
      پژوهشگر

      بنفشه حجازی، (متولد ۱۳۳۳ بروجردشاعر، نویسنده و پژوهشگر تاریخ زنان[۳] است از آثار او می‌توان به رمان ایمپالا ی سرخ (۱۳۸۸) اشاره کرد. وی مدیر مسئول بخش ادبی سایت مشاهیر هنر ایران - ققنوس است.

      کتاب‌شناسی

      رمان

      • ۱۳۸۸ - ایمپالای سرخ. تهران، انتشارات افراز.
      • ۱۳۸۸ - اعترافات یک عکاس. روشنگران و مطالعات زنان.
      • ۱۳۸۳ - بیسکویت نیم خورده. نشر همراه.
      • ۱۳۸۱ - نرگس + عشق. قصیده سرا.
      • ۱۳۷۸ - ماه گریخته در پیراهن. گفتمان خلاق.
      • ۱۳۶۶ - گزارشی از ستون‌زار. تمدن.

      مجموعه اشعار

      • اعتراف می‌کنم (مجموعهٔ شعر نو)، نشر همراه، ۱۳۸۳
      • یک منظومهٔ آواره و بیست ترانهٔ سرگردان (مجموعهٔ شعر نو با ناصر نجفی)، فارسی- انگلیسی، تهران، سالی، ۱۳۷۹
      • نپرس چرا سکوت می‌کنم (مجموعهٔ شعر نو)، فارسی – انگلیسی، تهران، گیل، ۱۳۷۶
      • به انکار عشق تو ناگزیرم (مجموعهٔ شعر نو) تهران، روشنگران، ۱۳۷۲
      • رؤیای انار (مجموعه شعر نو) تهران، سیامک، ۱۳۶۵

      داستان‌های کودکان

      • تارا و ماه (داستان کودکان) تهران، وزارت نیرو - توانیر، ۱۳۷۶

      سایر آثار

      • تاریخ هیچ‌کس؛ بررسی جایگاه زن ایرانی در عصر زندیه و افشاریه. تهران، قصیده سرا، ۱۳۸۵
      • زن تاریخ :بررسی جایگاه زن از عهد باستان تا پایان دوره ساسانیان. تهران، قصیده سرا، ۱۳۸۵
      • چند کلمه از مادرشوهر:. بررسی جایگاه زن در امثال حکم و اشعار عامیانه زبان فارسی. تهران، فرزان روز، ۱۳۸۵
      • زنان ترانه؛ بررسی حضور زن در ترانه‌ها و اشعار عامیانه. تهران، قصیده سرا، ۱۳۸۴
      • تذکره اندرونی: شرح حال و شعر شاعران زن قرن سیزدهم تا پهلوی اول. تهران، قصیده سرا (و) روشنگران، ۱۳۸۳
      • تاج الرّجال: رابعه عدویه. تهران، شالیزار، ۱۳۸۲
      • دایره حیرت؛ زندگینامه علمی و ادبی حکیم عمر خیام. تهران، دانش فریار، ۱۳۸۱
      • ضعیفه؛ بررسی جایگاه زن ایرانی در عصر صفوی. تهران، قصیده سرا، ۱۳۸۱ (چاپ اول) ۱۳۸۱ چاپ دوم
      • به زیر مقنعه؛ بررسی جایگاه زن ایرانی از قرن اول تا عصر صفوی. تهران، نشر علم، ۱۳۷۶
      • ادبیات کودکان و نوجوانان؛ ویژگیها و جنبه‌ها. تهران، روشنگران و مطالعات زنان (چاپ دوم ۱۳۷۷، چاپ سوم ۱۳۷۹، چاپ چهارم ۱۳۸۰، چاپ پنجم ۱۳۸۱، چاپ ششم ۱۳۸۲، چاپ هفتم ۱۳۸۳، چاپ هشتم ۱۳۸۴، چاپ نهم ۱۳۸۵، چاپ دهم ۱۳۸۷)
      • زن به ظن تاریخ؛ بررسی جایگاه زن در ایران باستان. تهران، شهراب، ۱۳۷۱
      • زن در مثل: امثال و حکم مربوط به زنان در زبان فارسی
      • ویکی پدیا




      نوع مطلب : شعر نو، زندگینامه هنرمندان، زندگینامه نویسندگان، خاطرات بزرگان ادب فارسی، زندگینامه شاعران، 
      برچسب ها :
      لینک های مرتبط :
                
      جمعه 28 اردیبهشت 1397

      مظاهر مصفا (۱۳۱۱، اراک- تاکنون) شاعر، ادیب، مولف، مصحح، محقق، مدرس، سعدی شناس، پژوهشگر و نویسنده برجسته معاصرایران است. وی سال‌های متمادی به عنوان استاد تمام رشته ادبیات در دانشگاه تهران به خدمت مشغول بود که در سال ۱۳۸۴ به دستور ریاست دانشگاه کنارگذاشته شد.

      زندگی

      مظاهر مصفا فرزند اسماعیل مصفا در سال ۱۳۱۱ در اراک در خانواده‌ای با فرهنگ از اهالی تفرش به دنیا آمد. در زمانی که تنها ۴۰ روز از تولدش می‌گذشت، خانواده‌اش به قم نقل مکان کردند. پدر وی در اداره «سجل-احوال» (سازمان ثبت احوال) کار می‌کرد. مصفا دوران تحصیلات اولیهٔ خود را در مدرسه حکیم نظامی قم سپری کردو سپس دوران متوسطه را در دارالفنون گذراند می خواست نقاشی را در دانشکده هنرهای زیبا پی گیری کند ولی به دانشسرای عالی رفت و به تحصیل در رشته ادبیات مشغول شد. و تحصیلات خود را در رشته زبان و ادبیات فارسی تا اخذ درجه دکتری از دانشگاه تهران ادامه داد و با تاییدیه بدیع‌الزمان فروزانفر به پایان‌نامه وی تحت عنوان «تحول قصیده در ایران»، موفق شد مدرک دکترای خود را اخذ نماید.

      پایان نامه دکتری او سیر تحول قصیده در شعر فارسی بود. در این زمان فروزانفر سبک شناسی تدریس می کرد و کتاب سبک شناسی بهار را درس می داد و از اول تا آخر هم سبک شناسی بهار را رد می کرد.

      مصفا گفت: استاد شما که این را قبول ندارید یک جزوه ای چیزی بگویید ما بنویسیم و یادداشت کنیم.

      فروزانفر قهر کردند و رفت ولی بچه ها رفتند و او را بازگرداندند.

      فروزانفر روزی دیگر به مصفا گفت: شعری بخوان.

      مصفا نیز شعری در مدح دکتر محمد مصدق خواند.

      فروزانفر گفت: چه کسی به تو اجازه داده است برای مصدق شعر بگویی؟

      مصفا پاسخ داد: شعر خود شما را برای مصدق در رادیو شنیدم.

      آری روزی که شاه رفته بود استاد فروزانفر شعری برای مصدق سرود:

      ای مصدق هزار مردی تو / با دد و دیو در نبردی تو

      ای مصدق تو را ثنا خوانم / گرچه بر همزن سنا دانم

      بعد که شاه بازگشت و دولت مصدق سقوط کرد، فروزانفر نیز مغضوب شد.

      مصفا شعری در هجو فروزانفر و تلون مزاج او سرود. این شعر به گوش بدیع الزمان فروزانفر رسید و اختلاف ها بالا گرفت

      از استادان او می توان به دکتر محمد معین، بدیع الزمان فروزانفر، دکتر حسن خطیبی، دکتر بهمنیار، دکتر ذبیح الله صفا و استاد جلال همایی اشاره داشت.

      هم‌زمان با ادامه تحصیل به استخدام آموزش و پرورش درآمد و مدتی هم رئیس فرهنگ قم بود و چندی هم ریاست مدرسه عالی قضایی قم را به عهده داشت.

      در این دوران خواستار یکسان سازی خط فارسی شد، مهم ترین حرف او الف های چهارم بود، این که چرا لیلی بنویسیم و لیلا بخوانیم یا مصطفی، مرتضی، اسمعیل و... همین طور چند تا حرف داریم که صدای سین می دهد (س، ص، ث) چند مدل حرف داریم که صدای ز می دهد (ز، ظ، ض) و بهتر است همگی به یک صورت نوشته شوند.

      سخن او سرو صدایی به راه انداخت. گروهی از جوانان خواستند تا به نمایمدگی از مردم قم به مجلس شورای ملی راه یابد و بعضی در مخالفت با او گفتند که مصفا خواستار تغییر خط قرآن مجید شده است.

      نه سال گذشت، تا این که مرحوم قدس نخعی کوشنده در چاپ دیوان وحشی بافقی که رییس دربار بود به مصفا گفت: شعری در مدح استاد بگو.

      مصفا شعری سرود. نخعی او را با فروزانفر رو به رو کرد و دستور داد شعر را بخواند:

      آن دست که بنوشت هجای تو شکستم / آن خامه که بنگاشت جفای تو شکستم

      وآن دست که بد کرد به جای تو شکستم / آن شیشه که در آن می مغروری من بود

      بردم به سر خویش و به پای تو شکستم...

      فروزانفر هم در برابر رییس دربار نمی توانست سخنی بگوید که نخوان و نمی خواهم، او را بخشود و به این ترتیب، مصفا دکترای خود را دریافت کرد.

      پس از این رییس انتشارات و مدیر مجله آموزش و پرورش شد. به سال ۱۳۳۲ مدیریت اداره آموزش و پرورش اراک را عهده دار شد.

      برادر بزرگ‌تر وی ابوالفضل مصفا و خواهر وی خانم مصفا (مادر فؤاد حجازی آهنگساز معروف) از استادان زبان و ادبیات فارسی هستند.

      او در جوانی با دکتر امیربانو کریمی (استاد ادبیات دانشگاه تهران) دختر امیری فیروزکوهی (شاعر معروف معاصر) ازدواج کرد و از وی صاحب فرزندانی شد که از آن جمله‌اند: علی مصفا (بازیگر سینما و تلویزیون و همسر لیلا حاتمی)، کیمیا مصفا (عروس دکتر [[سید جعفر شهیدی])، گلزار مصفا و امیر اسماعیل مصفا دارای مدرک دکتری فیزیک و استادیار فیزیک دانشگاه صنعتی شریف (تخصص در زمینه تئوری ریسمان)

      استاد مظاهر مصفا به سال ۱۳۴۵ به شیراز رفت، با رتبه دانشیاری به تدریس در دانشگاه شیراز پرداخت و ریاست دبیرخانه مرکزی دانشگاه شیراز و مدیریت انتشارات نگاه شیراز را بر عهده گرفت.

      به سال ۱۳۴۷ به تهران بازگشت، در دانشگاه تهران استاد تمام وقت و مدیر گروه دانشکده ادبیات شد.

      در آبان ماه ۱۳۸۴ بازنشانده !!!!  شد.

      مدتی استاد تمام وقت دوره های دکتری دانشگاه آزاد بود، و اکنون به پژوهش و سرودن شعر سرگرم است. مصفا ذوق معماری نیز دارد و تا کنون پنج خانه در قم و تفرش و تهران ساخته است.

      برادر بزرگ تر وی دکتر ابوالفضل مصفا نویسنده، حافظ پژوه، فرهنگ نویس و شاعر و خواهر وی خانم دکتر مصفا مادر فواد حجازی آهنگساز معروف از استادان زبان و ادبیات فارسی است.

      دکترمظاهر مصفا یکی از قصیده سرایان بزرگ ایرانی به شمار می رود و نام او با قصیده گره خورده است.

      درون مایه قصیده های او اعتراض است که با بیانی فلسفی و اجتماعی آمیخته شده و بیشتر از ناصرخسرو و عمرخیام تاثیر گرفته است.

      اشعار وی در سرتاسر قلمرو فارسی و در کشورهای افغانستان، پاکستان، هندوستان و تاجیکستان نیز دارای شهرت است.

      قصیده او به نام «هیچ» یکی از مشهورترین اشعار وی به شمار می رود:

      مردی ز شهر هرگزم از روزگار هیچ / جان از نتاج هرگز و تن از تبار هیچ

      دکتر غلامحسین یوسفی در کتاب چشمه روشن به بررسی آن پرداخته و پروفسور صلاح الصاوی شاعر و سخن سنج مصری در کتاب العدمیه فی شعر آن را ترجمه، نقد و بررسی کرده است.

      از دیگر سوابق علمی و اجرایی وی می‌توان به دبیری دبیرستان‌های تهران، ریاست انتشارات و مدیریت مجله آموزش‌وپرورش، دانشیاری دانشگاه شیراز و ریاست دبیرخانه مرکزی دانشگاه شیراز اشاره کرد.

      جایگاه شعری

      مظاهر مصفا یکی از قصیده‌سرایان ایرانی بعد از ملک الشعرای بهار (محمدتقی بهار) است. وی در کشورهای افغانستان و هند و دیگر کشورهای فارسی زبان نیز دارای شهرت است. قصیدهٔ «هیچ» او یکی از شعرهای اوست که دکتر غلامحسین یوسفی در کتاب «چشمهٔ روشن» به بررسی آن پرداخته و پروفسور صلاح الصاوی (شاعر و سخن‌سنج مصری) در کتاب «العدمیه فی شعر» آن را ترجمه، نقد و بررسی کرده‌است. تاکنون چند مجموعه شعر از او به چاپ رسیده که از آن جمله‌است: «ده فریاد»، «سی سخن»، «پاسداران سخن»، «توفان خشم»، «سپیدنامه»، «سی‌پاره» و.... همچنین تصحیحات وی بر دیوان ابوتراب فرقتی کاشانی، مجمع الفصحاء، نزاری قهستانی، سنایی، سعدی، نظیری نیشابوری و جوامع الحکایات عوفی منتشر شده است.

      آثار

      1. پاسداران سخن (چکامه سرایان) مجموعه اشعار از رودکی تا عصر حاضر است)
      2. توفان خشم (چهل چکامه)
      3. ده فریاد (مجموعه شعر)
      4. سپید نامه (مجموعه شعر)
      5. سی پاره (مجموعه شعر)
      6. سی سخن (مجموعه شعر)
      7. شبهای شیراز
      8. قند پارسی
      9. نسیم
      10. تصحیح دیوان ابوتراب فرقتی کاشانی
      11. تصحیح مجمع الفصحاء (در چندین جلد)
      12. تصحیح دیوان نزاری قهستانی
      13. تصحیح دیوان سنایی
      14. تصحیح کلیات سعدی
      15. تصحیح جوامع الحکایات عوفی (در چندین جلد)

      و...

      اشعار

      برخی از مطالع اشعار او به شرح ذیل است:

      مردی ز شهر هرگزم از روزگار هیچ
      جان از نتاج هرگز و تن از تبار هیچ
      من آمده‌ام به بوی علی، به سوی علی، به کوی علی
      رخ ازهمه سوی تافته‌ام، شتافته‌ام به سوی علی
      دردا که آفتاب مروت به خون نشست
      فریاد ای فتی که فتوت به خون نشست
      دوشینه به میخانه شدم از تو چه پنهان
      مست از دو سه پیمانه شدم از تو چه پنهان
      تلخ است روزگار من و روزگار تلخ
      امسال ما گذشت چو پیرار و پار تلخ
      ز پا فتاده‌ای ای نخل سایه گستر من
      به خون نشسته‌ای ای آفتاب کشور من
      آن دست که بنوشت هجای تو شکستم
      آن خامه که بنگاشت جفای تو شکستم

       

      یک شعر از ایشان :

      گذشت

      مه و سالها هرچه بر ما گذشت

      طرب کاه و اندوه افزا گذشت

      شب و روزها از پی یکدگر

      امید افکن و عمر فرسا گذشت

      مه و سال با ای فسوسا رسید

      شب و روز با ای دریغا گذشت

      رسید از غم و درد جانم به لب

      به من لحظه و ساعتی تا گذشت

      غم هستی من- که جز غم نداشت

      شتابان رسید و شکیبا گذشت

      اگر بود شادی- که هرگز نبود

      چو برق آمد و برق آسا گذشت

      چه حاصل ز دیروز و امروز من

      که این هر دو در فکر فردا گذشت

      نداند کسی جز من و روز و شب

      که بر من چه روز و چه شبها گذشت

      به شبهای عمرم که از دیرباز

      به یاد تو ای ماه سیما گذشت

      ز خود پرسم آیا سپیده دمید

      شب هجر باقی بود یا گذشت

      به خود گویم از بهر تسکین درد

      اگرچند درد از مداوا گذشت

      مخور غم که گویا سپیده دمید

      شب تیرۀ هجر گویا گذشت

      مخور غم که این زندگی هرچه بود

      بد و خوب یا زشت و زیبا گذشت

      بلی عمر من روز و شب سال و ماه

      بسی سخت بگذشت اما گذشت

      گذشتم ز هستی که در روزگار

      توان رستن از هر غمی با گذشت

      ز مهر تن توبه سوز تو نیز

      گذشتیم و شوق تمنا گذشت

      تواند کشد دست از ناکسی

      کسی کز سر جمله دنیا گذشت

      ستم هرچه کردی و خواهی بکن

      ز تو ما گذشتیم و از ما گذشت

      ولی از تو می پرسم ای سنگدل

      که از تو خدا خواهد آیا گذشت؟


      برچسب‌ها: مظاهر مصفا, امیربانو کریمی, دانشگاه تهران, علی مصفا, دبیرستان دارالفنون



      نوع مطلب : دکتر مظاهر مصفا شاعر معاصر، زندگینامه شاعران، خاطرات بزرگان ادب فارسی، بیوگرافی اساتید دانشگاه، زندگینامه نویسندگان، زندگینامه هنرمندان، 
      برچسب ها : دکتر مظاهر مصفا، برچسب‌ها: مظاهر مصفا، امیربانو کریمی، دانشگاه تهران، علی مصفا، دبیرستان دارالفنون،
      لینک های مرتبط :
                
      دوشنبه 3 مهر 1396


      نتیجه تصویری برای منوچهر آتشی شاعر

      منوچهر آتشی
      شاعر
      منوچهر آتشی شاعر و مترجم معاصر ایرانی بود. ویکی‌پدیا
      تاریخ تولد: ۲۵ سپتامبر ۱۹۳۱، شهرستان دشتستان
      تاریخ مرگ: ۲۰ نوامبر ۲۰۰۵، تهران
      منوچهر آتشی شاعر و مترجم کشورمان در دوم مهر ماه 1310 در بخش دهورد شهرستان دتستان استان بوشهر متولد شد او پس از  اینکه دوره  دانش مقدماتی را در شیراز گذرانیده، چند سالی به آموزگاری پرداخت و در سال 1339 به تهران آمد و در  دانشه ای عالی به تحصیل پرداخت و در  مقطع کارشناسی رشته زبان و ادبیات انگلیسی فارغ التحصیل شد آتشی در روز یکشنبه 29 آبان 1384 در سن 74 سالگی دربیمارستانی در تهران به اثر  ایست قلبی درگذشت و او را در زادگاهش بوشهر به خاک سپردند همچنین او چند روز قبل از مرگش در مراسم چهره های ماندگار به عنوان چهره ماندگار ادبیات  معرفی شد.

      ادامه مطلب


      نوع مطلب : اشعار اجتماعی، اشعار حماسی، زندگینامه هنرمندان، زندگینامه نویسندگان، بیوگرافی اساتید دانشگاه، حکایت های فارسی، خاطرات بزرگان ادب فارسی، زندگینامه شاعران، منوچهر آتشی، 
      برچسب ها : انجمن ترویج زبان، منوچهر آتشی آخرین باز مانده از شاعران نیمایی،
      لینک های مرتبط : انجمن ترویج زبان،
                
      یکشنبه 2 مهر 1396
      اول مهرماه سال‌روز تولد حسین منزوی، غزل‌سرای نوپرداز، است.
      به گزارش خبرنگار ادبیات خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، حسین منزوی اول مهرماه سال 1325 در زنجان به دنیا آمد. به این علت كه پدر و مادرش معلم روستا‌های اطراف زنجان بودند، سال‌های ابتدایی زندگی‌اش در روستا گذشت. دوران دبستان، راهنمایی و دبیرستان را در مدرسه‌های زنجان پشت سر گذاشت و در سال 1344 وارد دانشكده‌ی ادبیات دانشگاه تهران شد.
      حسین منزوی در قالب آزاد، نیمایی و غزل شعر سرود؛ ولی بیش‌تر شهرتش به خاطر غزل‌سرایی‌های اوست و به همین خاطر او را از پایه‌گذاران غزل نو می‌دانند. این شاعر در حركت غزل از فضای سنتی به سمت شعر و پیام نیما یوشیج تأثیر بسزایی داشت. او شاعری است كه در دهه 40 و 50 كه دوره‌ی‌ یكه‌تازی شاعران نوپرداز در فضای شعر بود و شعر كلاسیك دوران ركود خود را سپری می‌كرد، به غزل‌سرایی روی آورد و از این جهت بار دیگر به غزل اعتباری دوباره بخشید.
      منزوی اولین مجموعه شعرش را در سال 1350 در انتشارات بامداد منتشر كرد كه با انتشار این مجموعه اولین جایزه‌ی شعر فروغ را دریافت كرد و به عنوان برترین شاعر جوان این دوره معرفی شد.
      او سپس به رادیو و تلویزیون رفت و در آن‌جا در گروه «ادب امروز» با سرپرستی نادر نادرپور همكاری كرد. بعد از این در تلویزیون برنامه‌های متعددی در رابطه با شعر و ادبیات اجرا كرد. از دیگر فعالیت‌های ادبی او سرپرستی مجله ادبی «رودكی» در یك مقطع و همكاری با نشریه «سروش» و صفحه شعر روزنامه محلی «امید زنجان» بود.
      حسین منزوی دومین كتابش را با نام «صفر خان» در ستایش از «صفر قهرمانیان» كه 33 سال در زندان شاه بود، منتشر كرد. این كتاب در سال 82 از سوی نشر چكیده تجدید چاپ شد. با عشق در حوالی فاجعه، از شوكران و شكر، با سیاوش از آتش، از كهربا و كافور، به همین سادگی، با عشق تاب می‌آورم، این كاغذین جامه، از خاموشی‌‌ها و فراموشی، از ترمه و غزل، تغزلی در باران، این ترك پارسی‌گوی (بررسی شعر شهریار) و ترجمه شعر حیدر بابایه سلام شهریار از جمله كتاب‌های منتشرشده‌ی اوست.
      منزوی را شاعر همیشه عاشق می‌دانند؛ ولی او خود در این‌باره گفته است: هر چند پایگاه تغزل را عشق و عاشقی دانسته‌اند؛ ولی به گمان من، تغزل می‌تواند هر نوع حدیث نفسی را دربر بگیرد، حتا اگر عرفانی و اجتماعی باشد.
      او همچنین گفته است: در شعر هیچ الگویی نداشته‌ام؛ ولی به حافظ، مولوی، سعدی و خیام ارادت داشته‌ام و نیما، شاملو، فروغ و نادرپور برایم بسی عزیزند.
      این شاعر غزل‌سرا اردیبهشت‌ماه سال 83 در سن 58سالگی به‌علت بیماری قلبی و تنفسی درگذشت و در شهر زنجان به خاك سپرده شد.http://t.me/anjomanetarvijefarsi


      ادامه مطلب


      نوع مطلب : زندگینامه شاعران، خاطرات بزرگان ادب فارسی، زندگینامه نویسندگان، زندگینامه هنرمندان، حسین منزوی، 
      برچسب ها : اول مهرماه سال‌روز تولد حسین منزوی، غزل‌سرای نوپرداز،
      لینک های مرتبط : انجمن ترویج زبان فارسی،
                
      یکشنبه 2 مهر 1396
                
      پنجشنبه 30 شهریور 1396

      مهدی محقق

      از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
      مهدی محقق
      Mehdi Mohaqeq.jpg
      زادروز ۱۰ بهمن ۱۳۰۸ ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۳۰ ‏(۸۷ سال)
      شهر مشهد
      ملیت ایرانی
      تحصیلات اخذ درجهٔ اجتهاد از آیةالله محمدحسین کاشف‌الغطاء و آیةالله محمدتقی خوانساری، دکتری الهیات و معارف اسلامی از دانشگاه تهران و دکتری زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران
      پیشه استاد دانشگاه، پژوهشگر ادبی و فلسفی و فقهی، پژوهشگر تاریخ پزشکی اسلامی
      شناخته‌شده برای

      دو دوره رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، مدیر مؤسسهٔ مطالعات اسلامی

      دانشگاه تهران ـ دانشگاه مک‌گیل
      نقش‌های برجسته استاد دانشگاه، ادیب، فقیه، مجتهد، عضو پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی
      دین اسلام
      مذهب شیعه
      همسر نوش‌آفرین انصاری
      والدین حاج شیخ عباسعلی محقق خراسانی


      مهدی محقق (متولد ۱۰ بهمن ۱۳۰۸ خورشیدی) نویسنده، علامه، ادیب، فقیه، مجتهد، نسخه پژوه و پژوهشگر تاریخ پزشکی اسلامی، مصحح و شارح کتب ادبی و فلسفی و فقهی، استاد دانشگاه تهران است.[۱][۲] وی در شهر مشهد به‌دنیا آمد و دارای مدرک دکتری الهیات و معارف اسلامی از دانشگاه تهران و دکتری زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران است. وی بنیان‌گذار دائرةالمعارف تشیع و عضو سابق هیئت امنای بنیاد دائرةالمعارف اسلامی و رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی و مدیر مؤسسهٔ مطالعات اسلامی دانشگاه تهران ـ دانشگاه مک‌گیل و عضو پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی است.[۳]

      محتویات

      زندگی‌نامه

      در دهم بهمن ۱۳۰۸ خورشیدی در مشهد در خانواده‌ای روحانی به‌دنیا آمد. پدرش حاج شیخ عباسعلی محقق خراسانی و پدربزرگش ملا بمانعلی محقق دامغانی بود.[۴] مهدی محقق تا نه سالگی در آن شهر بود و سپس در سال ۱۳۱۷ به تهران منتقل گردید و تحصیلات خود را در سطح ابتدایی و متوسطه دنبال کرد. از سال ۱۳۲۳ شروع به تحصیلات حوزه‌ای کرد و برای استفاده از محضر استادان بزرگ در سال‌های ۱۳۲۶ و ۱۳۲۷ به مشهد آمد و در مدرسهٔ نواب اقامت گزید و علوم حوزوی را در حوزه‌های علمیهٔ مشهد و تهران تا مرحلهٔ اجتهاد فرا گرفت و موفق به اخذ درجهٔ اجتهاد از آیةالله محمدحسین کاشف‌الغطاء و آیةالله محمدتقی خوانساری گردید.

      ادامه مطلب


      نوع مطلب : خاطرات بزرگان ادب فارسی، بیوگرافی اساتید دانشگاه، زندگینامه نویسندگان، زندگینامه هنرمندان، 
      برچسب ها : زندگی واحوال وآثار دکترمهدی محقق،
      لینک های مرتبط :
                
      پنجشنبه 30 شهریور 1396
                
      دوشنبه 15 خرداد 1396
      کانال انجمن ترویج زبان و ادب فارسی, [۲۸.۰۵.۱۷ ۰۸:۲۴]
      محمد امین ریاحی ، نویسنده ، ادیب ، مورخ و پژوهشگر ایرانی در روز یازدهم خرداد به سال 1302 هجری شمسی در خوی در یکی از خاندان‌های قدیمی این شهر متولد شد . محمد امین ریاحی دوره‌های تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را در خوی گذراند . محمد امین ریاحی پس از آغاز جنگ جهانی دوم و اشغال آذربایجان توسط نیروهای خارجی ، در سال 1321 برای ادامه تحصیل به تهران رفت و دوره دانشسرای مقدماتی را گذراند . ریاحی سپس به ادامهٔ تحصیل در دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران پرداخت . محمد امین ریاحی طی دوره تحصیل در دانشکدهٔ ادبیات ، از درس‌های نسل اول اساتید برجستهٔ این دانشگاه از جمله بدیع‌الزمان فروزانفر ، عباس اقبال آشتیانی ، ملک‌الشعرا بهار ، احمد بهمنیار ، عبدالعظیم قریب و ابراهیم پورداود بهره گرفت . پس از آنکه در سال 1327 دوره لیسانس زبان و ادبیات فارسی را به پایان رساند ، تحصیل در دورهٔ دکتری را آغاز کرد . محمد امین ریاحی در سال 1337 پس از دفاع از رسالهٔ دکتری خود با موضوع « تحقیق و تصحیح مرصادالعباد نجم‌الدین رازی » به راهنمایی فروزانفر ، درجه دکتری در زبان و ادبیات فارسی گرفت .از مشهورترین تألیفات محمد امین ریاحی می‌توان به « سرچشمه‌های فردوسی‌ شناسی » ، « گلگشت در شعر و اندیشه حافظ » ، « تاریخ خوی » و « زبان و ادب فارسی در قلمرو عثمانی » اشاره کرد که از نظر اصالت و دقت نظرهای ابرازشده مورد توجه ادب‌شناسان قرار داشته‌ است . آثار محمد امین ریاحی در حوزه شناسایی و تصحیح متون کهن فارسی ، و کوشش‌های ریاحی در این زمینه همچون مرصادالعباد ، نزهةالمجالس ، شش فصل علاوه بر آن‌که راهگشای پژوهندگان متون فارسی از نظر روش تحقیق و تصحیح بوده ، با توجه به یافته‌های تحقیقی ارائه‌ شده در مقدمه‌ها و تعلیقات همواره مورد استفاده و استناد پژوهشگران در حوزه‌های ادب و تاریخ و فرهنگ ایران قرار داشته‌ است . فصل مهمی از فعالیت‌های علمی و پژوهشی محمد امین ریاحی مربوط به شاهنامه و فردوسی بوده‌ است .....https://t.me/anjomanetarvijefar



      نوع مطلب : زندگینامه نویسندگان، بیوگرافی اساتید دانشگاه، 
      برچسب ها : محمد امین ریاحی، نویسنده، ادیب، مورخ و پژوهشگر ایرانی،
      لینک های مرتبط : کانال انجمن ترویج زبان و ادب فارسی,،
                
      شنبه 13 خرداد 1396
      عزیز قاسم زاده متولد 58 در شهرستان رودسر است.او کارشناس ارشد رشته زبان و ادبیات فارسی است. مبانی موسیقی و آواز ایرانی را از استادان حمیدرضا نوربخش مدیر عامل خانه موسیقی و علی جهاندار از استادان صاحب سبک و شناخته شده ایرانی فرا گرفته است.او  با گروه های مختلف موسیقی از جمله گروه دلنوازان به سرپرستی نادر رضایی همکاری داشت . قاسم زاده در سال 84 گروه موسیقی سپهر را به اتفاق هنرمندان دیگری بنیان نهاد.او که هم اکنون خواننده و سرپرست  گروه موسیقی ایرانی سپهر است ،اجرای کنسرت های متعددی را در شهرهای انزلی،رشت،سیاهکل،رودسر،رامسر،یزد و دانشگاه تهران داشته است.همکاری با روزنامه های اعتماد،اعتمادملی،کارگزاران،هفته نامه آبان ،هفته نامه گیلان بهتر و نقش قلم بخشی از فعالیت های مطبوعاتی او است که حاصل آن گفتگو با اساتید صاحب نامی چون استاد گلپایگانی،ناصر مسعودی،صدیق تعریف،حمیدرضا نوربخش،علی جهاندار،علی رستمیان ،استاد عباس خوشدل و...بوده است.او هم اکنون دبیر شورای هنرمندان موسیقی شهرستان انزلی است. از فعالیت های مهم قاسم زاده مستند صبح مشتاقان است  که به بررسی احوال و آثار استاد علی جهاندار می پردازد .در این مستند استادان ایرج،گلپایگانی و محمدرضا شجریان در گفتگو با او  از نقش علی جهاندار در ارتقای فرهنگ آوازی ایران سخن گفته اند.جدید ترین فعالیت هنری او کاری است به نام انتظار با آهنگسازی و تنظیم استاد عباس خوشدل بر روی کلام استاد هوشنگ ابتهاج که اخیرا منتشر شده و مجوز پخش آن برای شبکه های مختلف رادیو و تلویزیونی صادر شده است.عزیز قاسم زاده دومین خواننده ی پس از انقلاب است که اثری را با آهنگسازی استاد عباس خوشدل خوانده است.پیش از او علیرضا افتخاری در نیلوفرانه ها آثاری از استاد خوشدل را اجرا کرده بود.



      نوع مطلب : زندگینامه نویسندگان، زندگینامه هنرمندان، 
      برچسب ها : خواننده و سرپرست گروه موسیقی ایرانی سپهر،
      لینک های مرتبط : روز نامه شرق،
                
      دوشنبه 23 فروردین 1395

      روح‌الله خالقی

      روح‌الله خالقی (۱۲۸۵ خورشیدی - ۲۱ آبان ۱۳۴۴)، استاد موسیقی ایرانی، آهنگساز و نوازندهٔ ویولن بود. وی آهنگساز سرود «ای ایران» بود. خالقی از شاگردان اصلی علینقی وزیری بود و تلاش او برای احیای موسیقی ایرانی در دورانی که توجه رسمی به این موسیقی کاهش یافته بود، تأثیرگذار و مهم شمرده می‌شود. او کتابی به نام سرگذشت موسیقی ایران دربارهٔ سرگذشت موسیقی، موسیقی‌دانان و نوازندگان ایرانی هم‌عصر خود و کتابی به نام نظری به موسیقی شامل نظریه‌ای برای موسیقی ایرانی و غربی نوشته‌است.
      روح‌الله خالقی
      زادروز ۱۲۸۵ خورشیدی
      کرمان، ایران
      درگذشت ۲۱ آبان ۱۳۴۴ (۵۹ سال)
      سالزبورگ، اتریش
      آرامگاه گورستان ظهیرالدوله تهران
      ملیت ایرانی
      پیشه استاد موسیقی ایرانی، آهنگساز، موسیقی دان، پژوهشگر
      همسر ایران‌الملوک جهانسوزشاهی
      فرزندان گلنوش، فرهاد و فرخ
      وبگاه
      www.rkac.com



      ادامه مطلب


      نوع مطلب : زندگینامه هنرمندان، زندگینامه نویسندگان، 
      برچسب ها : روح‌الله خالقی،
      لینک های مرتبط :
                
      شنبه 12 دی 1394

      علی‌اصغر دادبه



      زادروز۱۸ اسفند ۱۳۲۵
      یزد
      ملیت ایرانی پرچم ایران
      پیشه پژوهشگر ادبی، حافظ‌پژوه
      نقش‌های برجسته استاد دانشگاه
      دین اسلام


      اصغر دادبه (زادهٔ ۱۸ اسفند ۱۳۲۵ در یزد)، استاد فلسفهٔ اسلامی و ادبیات عرفانی دانشگاه علامه طباطبایی و مدیر گروه ادبیات دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، همچنین مدیر گروه زبان و ادبیات فارسی در دانشکدهٔ علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال است. اصغر دادبه در سال ۱۳۸۱، در دومین همایش چهره‌های ماندگار، به‌عنوان چهرهٔ ماندگار در عرصهٔ ادبیات عرفانی و فلسفهٔ اسلامی معرفی شد.

      محتویات



      ادامه مطلب


      نوع مطلب : دکترعلی اصغردادبه، زندگینامه نویسندگان، 
      برچسب ها : نظارت بر تصحیح دیوان ظهیر فاریابی، براساس یادداشت‌هایی از دکتر امیرحسن یزدگردی،
      لینک های مرتبط :
                
      دوشنبه 30 آذر 1394
      احمد تمیم‌داری (متولد ۱۳۲۵ در تهران) ادیب، زبان‌شناس و فارسی‌پژوه ایرانی و استاد تمام گروه ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبایی است. او دوره دکترای زبان و ادبیات فارسی را در دانشگاه تهران گذرانده‌است. او همچنین شاگردی افرادی چون شریف رضایی، سید علی شاه‌چراغی، سید جعفر شهیدی، احمد مهدوی دامغانی و... را در کارنامه خود دارد. وی عضو هیئت علمی شورای گسترش زبان و ادبیات فارسی و سردبیر دو فصلنامه سخن عشق است. برجسته‌ترین اثر او، «تاریخ ادب پارسی» است


      نتیجه تصویری برای دکتر احمد تمیم داری
      نتیجه تصویری برای دکتر احمد تمیم داری





      ادامه مطلب


      نوع مطلب : دکتراحمدتمیم داری، بیوگرافی اساتید دانشگاه، زندگینامه نویسندگان، 
      برچسب ها : دکتراحمدتمیم داری، گستره شعر پارسی در انگلستان و آمریکا، جان دی یوحنان،
      لینک های مرتبط :
                
      یکشنبه 29 آذر 1394

      فردوسی

      .
      فردوسی
      Statue of Ferdowsi in Rome.JPG
      پیکرهٔ فردوسی از ابوالحسن صدیقی در میدان فردوسی شهر رم
      نام اصلی ابوالقاسم فردوسی توسی
      زمینهٔ کاری ادبیات فارسی، شعر
      زادروز ۳۱۹ خورشیدی
      ۳۲۹
      دهکده توس،[۱] خراسان
      مرگ پیش از ۳۹۷ خورشیدی، ۴۱۱ هجری قمری
      توس
      ملیت ایرانی
      محل زندگی توس، تابران[۲]
      جایگاه خاکسپاری توس، خراسان
      ۳۶°۲۹′۱۰.۱۵″ شمالی ۵۹°۳۱′۳.۳۴″ شرقی
      در زمان حکومت فرمانروایی غزنویان
      لقب حکیم توس، حکیم سخن
      پیشه شاعر
      سبک نوشتاری سبک خراسانی
      کتاب‌ها شاهنامه
      دلیل سرشناسی حماسه سرایی

      حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (زادهٔ ۳۱۹ خورشیدی، ۳۲۹ هجری قمری - درگذشتهٔ پیش از ۳۹۷ خورشیدی، ۴۱۱ هجری قمری در توس خراسان)، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایران است. فردوسی را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند.[۳]

      فردوسی در شاهنامه از دودمان‌های پادشاهی پیشدادیان و کیانیان و اشکانیان و ساسانیان نام برده‌است. آثار دیگری نیز به فردوسی نسبت داده شده‌است که بیشتر مردود دانسته‌اند. شناخته‌شده‌ترین آن‌ها مثنوی یوسف و زلیخا و گرشاسب‌نامه و هجونامه‌ای علیه سلطان محمود است.

      آثار فردوسی نه تنها در ایران، بلکه در بسیاری از کشورهای دیگر مورد تحقیق و بررسی قرار گرفته‌است؛ و حتی در دانشگاه‌های معروف دنیا از جمله دانشگاه کمبریج انگلستان مورد مطالعه قرار گرفته است و جدیدترین تحقیقات دربارهٔ شاهنامه در مرکز مطالعات خاورمیانه و اسلامی این دانشگاه منتشر شده‌است. در میانهٔ نوروز ۱۳۸۵ ترجمهٔ تازه‌ای از شاهنامه به زبان انگلیسی در آمریکا منتشر شد. دیک دیویس پدیدآورندهٔ این نسخه جدید -که پروفسور زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اوهایوی آمریکا و عضو انجمن سلطنتی ادبیات است- با ارائهٔ این ترجمهٔ جدید نوروز ایرانی را جشن گرفته‌است.

      از چند و چون تحصیلات و آگاهی فردوسی از علوم روزگارش اطلاع دقیقی در دست نیست؛ اما از خلال شاهنامه به نیکی دانسته می‌شود که وی بر ادب عرب و فلسفه و کلام عصر خویش تسلط داشته‌است. شاید به حدس و گمان بتوان گفت که وی، مستقیم یا غیرمستقیم، از بلاغت یونانی آگاهی‌هایی داشته‌است؛ و این نکته از قیاس شاهنامه با متون مشابه آن از نظر فن صحنه‌آرائی به خوبی دانسته می‌شود؛ گرچه مجموعهٔ این آگاهی‌ها ممکن است نتیجه شناخت ذوقی و قریحهٔ فردوسی نیز باشد.

      فردوسی، چنانچه از خلال شاهنامه و قراین خارجی دانسته می‌شود، سراسر عمر در وطن خویش توس اقامت داشته، و جز یکی، دو بار به سفر نرفته‌است. سفرهایی افسانه‌ای در تذکره‌ها به او نسبت داده‌اند که پذیرفتن آنها دشوار است؛ اما احتمال اینکه پس از ختم شاهنامه خود آن را به غزنین نزد محمود برده‌باشد امری است که اگر چه مسلم نیست، دلیل قاطعی نیز در رد آن وجود ندارد. به هر حال، در شاهنامه هیچ اشاره‌ای به سفر غزنین او نشده‌است.

      فردوسی مردی وطن‌پرست و در میهن‌پرستی استوار بود. این مطلب از جای جای شاهنامه و به ویژه از شور فردوسی در ستایش ایران و نژاد ایرانی به خوبی آشکار است. او از تاریخ نیاکان خود و داستان‌ها و افسانهٔ شاهان و تاریخ ایران اطلاع و یا به دانستن آن‌ها شوق و علاقه داشت و تربیت خانوادگی او وی را بر این می‌داشت؛ و به همین سبب است که به این کار عظیم دست زد و تا موقعی که گرفتار فقر و تهیدستی نگشت، یعنی مال و ثروت اجدادی را بر سر کار شاهنامه نگذاشت، به دربار شاهان و جایزه‌های ایشان توجهی ننمود. فردوسی در سرودن شاهنامه، گذشته از روح وطن‌خواهی و احساسات میهنی، کمابیش مشوقانی داشته‌است. او خود از چند تن به نام یاد کرده است که ایشان به نحوی در تشویق او کوشیده‌اند. یکی از آنان که بیش از همه مورد ستایش اوست، کسی است از اشراف و فرمانروایان آن عهد که فردوسی صفاتش را برمی‌شمارد، اما به تصریح نام او را نمی‌گوید.

      چنانچه از ظاهر کلام استنباط می‌گردد فردوسی به قول «نولدکه» دانشمند آلمانی -که می‌گوید فردوسی تعصب مذهبی نداشته‌است- در افسانه‌ای که از بن‌مایه اسلامی اقتباس شده‌است و راجع به زیارت اسکندر از کعبه است، اظهار می‌کند که خدای زمین و زمان احتیاج به جا و مکان ندارد؛ و می‌گوید که برای پیشینیان ما «آتش» فقط برای تعیین سمت نیایش بود، همان‌طور که برای عرب‌ها «سنگ» سمت پرستش است.

      به نظر فروغی از ویژگی‌های فردوسی پاکی زبان و عفت اوست. در تمام شاهنامه یک لفظ و یا یک عبارت مستهجن دیده نمی‌شود و پیداست که فردوسی بر خلاف بیشتر شاعران ما، از آلوده کردن خود به هزل و زشتی‌ها احتراز داشته است و هر جا که به مقتضای داستان‌سرایی مطلب شرم‌آمیزی می‌بایست نقل کند بهترین و نازک‌ترین عبارات را برای آن یافته است. عفت‌طلبی فردوسی به اندازه‌ای‌ست که در قضایایی هم که به اقتضای طبیعت بشری بی‌اختیار واقع می‌شود رضا نمی‌دهد که پهلوانان او مغلوب نفس شده و از حدود مشروع تجاوز کرده باشند. فردوسی مردی است به‌غایت اخلاقی، با نظر بلند و قلب رقیق و حس لطیف، ذوف سلیم و طبع حکیم؛ همواره از قضایا تنبه حاصل می‌کند و خواننده را متوجه می‌سازد که کار بد نتیجهٔ بد می‌دهد و راه کج انسان را به مقصد نمی‌رساند.

      هیچ‌کس به اندازه فردوسی معتقد به عقل و دانش نبوده و تشویق به کسب علم و هنر ننموده است. فردوسی چون خیام در اشعارش به کوتاهی عمر افسوس می‌خورد و اظهار حیرانی می‌کند که برای چه آمدیم و کجا می‌رویم و بعد از این حیات چه خواهیم شد.



      ادامه مطلب


      نوع مطلب : فردوسی ابوالقاسم، زندگینامه شاعران، خاطرات بزرگان ادب فارسی، زندگینامه نویسندگان، زندگینامه هنرمندان، 
      برچسب ها : حکیم توس، حکیم سخن، شاعر، سبک خراسانی، شاهنامه، حماسه سرایی،
      لینک های مرتبط :
                
      سه شنبه 26 آبان 1394

      پروین اعتصامی

      پروین اعتصامی
      Etesami.jpg
      پروین اعتصامی زمین گاه
      نام اصلی رخشنده اعتصامی[۱]
      زمینهٔ کاری شعر و ادبیات
      زادروز ۲۵ اسفند ۱۲۸۵
      ۱۷ مارس ۱۹۰۷
      تبریز
      پدر و مادر یوسف اعتصامی آشتیانی
      اختر اعتصامی
      مرگ ۱۵ فروردین ۱۳۲۰ (۳۴ سال)
      ۴ آوریل ۱۹۴۱
      تهران
      ملیت ایرانی
      محل زندگی تبریز و تهران
      علت مرگ حصبه
      جایگاه خاکسپاری قم، حرم فاطمه معصومه، صحن امام رضا، آرامگاه خانوادگی
      ۳۴°۳۸′۳۱.۷۱″ شمالی ۵۰°۵۲′۴۶.۳۷″ شرقی
      سبک نوشتاری شعر مناظره‌ای
      قطعه
      کتاب‌ها دیوان اشعار
      تخلص پروین
      همسر(ها) فضل‌الله اعتصامی
      مدرک تحصیلی مدرسه ایران کلیسا
      حوزه کتاب‌خانه دانشسرای عالی تهران
      استاد یوسف اعتصامی آشتیانی، دهخدا، ملک الشعرای بهار
      وب‌گاه رسمی جایزهٔ ادبی پروین اعتصامی

      رخشندهٔ اعتصامی معروف به پروین اعتصامی (زاده ۲۵ اسفند ۱۲۸۵ در تبریز – درگذشته ۱۵ فروردین ۱۳۲۰ در تهران) شاعر ایرانی بود که از وی به عنوان «مشهورترین شاعر زن ایران» یاد شده است. اعتصامی از کودکی فارسی، انگلیسی و عربی را نزد پدرش آموخت و از همان کودکی تحت نظر پدرش و استادانی چون دهخدا و ملک الشعرای بهار سرودن شعر را آغاز کرد. پدر وی یوسف اعتصامی، از شاعران و مترجمان معاصر ایرانی بود که در شکل‌گیری زندگی هنری پروین و کشف استعداد و گرایش وی به سرودن شعر نقش مهمی داشت. او در بیست‌وهشت سالگی ازدواج کرد اما به دلیل اختلاف فکری با همسرش، از او جدا شد. پروین بعد از جدایی از همسرش مدتی در کتاب‌خانهٔ دانشسرای عالی، به شغل کتابداری مشغول بود. پروین قبل از دومین نوبت چاپ دیوان اشعارش، بر اثر بیماری حصبه در سن سی‌وپنج سالگی در تهران درگذشت و در حرم فاطمه معصومه، در آرامگاه خانوادگی‌اش، به خاک سپرده شد. زادروز پروین اعتصامی، (بیست و پنجم اسفندماه)، به عنوان «روز بزرگداشت پروین اعتصامی» نام‌گذاری شده است.

      تنها اثر چاپ و منتشر شده از پروین، دیوان اشعار اوست؛ که دارای ۶۰۶ شعر شامل اشعاری در قالب‌های مثنوی، قطعه و قصیده می‌شود. پروین بیشتر به دلیل به کار بردن سبک شعر مناظره در شعرهایش، معروف است. شعرهای پروین قبل از چاپ به عنوان کتاب، در مجله بهار و «منتخبات آثار» از هشترودی و «امثال و حکم» از دهخدا، چاپ می‌شدند. موفقیت اولین چاپ دیوان اشعار او، باعث شد تا این کتاب برای چاپ‌های بعدی آماده شود.

      پروین اعتصامی از پیروان «جریان تلفیقی» است. مضامین و معانی اشعار پروین، توصیف‌کننده دلبستگی عمیق وی به پدر، استعداد و شوق فراوان او به آموختن دانش، روحیه ظلم‌ستیزی و مخالفت با ستم و ستمگران و حمایت و ابراز همدلی و همدردی با محرومان و ستم‌دیدگان است. اشعار پروین اغلب از حوادث و اتفاقات شخصی و اجتماعی خالی‌اند. در میان اشعار او، شعری وجود ندارد که با کمک آن بتوان صراحتاً شخص شاعر را شناخت. شعر پروین از دیدگاه طرز بیان مفاهیم و معانی، بیشتر به صورت «مناظره» و «سؤال و جواب» است. در دیوان او بیش از هفتاد نمونه مناظره آمده که وی را از این لحاظ در میان شاعران فارسی مشهور کرده است. این مناظره‌ها نه تنها میان انسان‌ها و جانوران و گیاهان، بلکه میان انواع اشیاء – از قبیل سوزن و نخ – نیز اتفاق می‌افتد و پروین در بیان مقاصد خود از هنرهای «شخصیت‌بخشی» و «تخیل» و «تمثیل»، استفاده بسیار کرده است.




      ادامه مطلب


      نوع مطلب : زندگینامه نویسندگان، زندگینامه شاعران، پروین اعتصامی، 
      برچسب ها : یوسف اعتصامی،
      لینک های مرتبط :
                
      سه شنبه 26 آبان 1394
      نتیجه تصویری برای معینی کرمانشاهی
      رحیم معینی کرمانشاهی
      زادروز ۱۵ بهمن ۱۳۰۴ (۸۹ سال)
      کرمانشاه
      محل زندگی تهران
      ملیت ایرانی
      پیشه شاعر
      سال‌های فعالیت از ۱۳۳۰
      دوره معاصر
      منصب نقاش، روزنامه نگار ،
      نویسنده، شاعر و ترانه‌سرا
      فرزندان نوشین معینی کرمانشاهی، حسین معینی کرمانشاهی، فرهاد معینی کرمانشاهی، مریم معینی کرمانشاهی
      والدین کریم خان معین



      ادامه مطلب


      نوع مطلب : زندگینامه نویسندگان، زندگینامه شاعران، رحیم معینی کرمانشاهی، 
      برچسب ها : رحیم معینی کرمانشاهی، نوشین معینی کرمانشاهی، حسین معینی کرمانشاهی، فرهاد معینی کرمانشاهی، مریم معینی کرمانشاهی کریم خان معین،
      لینک های مرتبط :
                
      سه شنبه 26 آبان 1394
      کارو
      Karoo Derderiyan.jpg
      نام اصلیکاراپت دِردِریان
      زمینهٔ کاریادبیات
      زادروز۱۶ آبان ۱۳۰۴
      ۶ نوامبر ۱۹۲۵
      همدان، ایران
      مرگ۲۷ تیر ۱۳۸۶
      ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۷ (۸۱ سال)
      کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا
      ملیتایرانی ارمنی‌تبار
      جایگاه خاکسپاریگورستان گلندل کالیفرنیا
      پیشهشاعر، ادیب، نویسنده
      فرزندانرمی، ربکا، رنه

      کاراپت دِردِریان (به ارمنی: Կարապետ Տէրտէրեան) با نام ادبی کارو (۱۶ آبان ۱۳۰۴ در همدان - درگذشته ۲۷ تیر ۱۳۸۶ در کالیفرنیا) نویسنده و شاعر


      کتاب‌ها



      ادامه مطلب


      نوع مطلب : کارو دردریان، زندگینامه شاعران، زندگینامه نویسندگان، زندگینامه هنرمندان، 
      برچسب ها : نام اصلی کاراپت دِردِریان،
      لینک های مرتبط :
                
      سه شنبه 26 آبان 1394


      ( کل صفحات : 2 )    1   2   


      موضوعات
      صفحات جانبی
      آمار وبلاگ
      • کل بازدید :
      • بازدید امروز :
      • بازدید دیروز :
      • بازدید این ماه :
      • بازدید ماه قبل :
      • تعداد نویسندگان :
      • تعداد کل پست ها :
      • آخرین بازدید :
      • آخرین بروز رسانی :
      امکانات جانبی
      ادبیات ایران وگیلان وتالش