تبلیغات
نازنوروز مهرگانی - شمس الدین احمد افلاکی
نازنوروز مهرگانی
اعتلای زبان وادبیات میهن عزیزم وپاسداشت بزرگان ادبی وعلمی این مملکت ،نیز همه پژوهشگران ادبیات در ایران و دنیا
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


این وبلاگ ازهمه کسانی که درعرصه ادبیات کشور فعال وصاحب نظر میباشند استقبال می کند ،همچنانکه به سالکان مبتدی این حوزه با احترام می نگرد و درخواست آنان را اجابت می نماید .گیلان پژوهان ومخصوصا تالش پژوهان وگویشوران تالشی در وبلاگ من سهم عمده ای دارند واین وبلاگ پژوهشهای آنان را ارج می گذاردوسعی درمعرفی آنان دارد.موسیقی سنتی نیز میتواند در حوزه کار ما باشد .صاحب این وبلاگ به صورت مستقیم وغیر مستقیم با دانشجویان زبان وادبیات فار سی وسایر رشته ها در ارتباط است و بدین جهت بعضی از پست ها رابه درخواست آنان دروبلاگ می آورم .به همین مناسبت سطح علمی مطالب میتواند نوسان داشته باشد.گاه به شکل تخصصی وگاه به صورت عام وهمه فهم. توفیق روز افزون برای همه .

مدیر وبلاگ :دکتراحمدرضا نظری چروده
مطالب اخیر
نظرسنجی
به کدامیک از موضوعات زیر بیشتر علاقه مند هستید؟











شمس الدین افلاكی؛ عارف سده هشتم

شمس الدین احمد عارفی، معروف به «افلاكی»، عارف و صوفی سده هشتم هجری و از شاگردان و مریدان شیخ جلال الدین عارف، نواده و جانشین جلال الدین محمد مولوی است. سبب شهرت او به «عارفی» از آن رو است كه به شیخ خود، عارف چلبی، ارادت و علاقه خاصی داشت. افلاكی مولف كتاب مناقب العارفین است و در این كتاب درباره زندگی خود آگاهی های اندكی به دست می دهد. پدرش به دربار ازبك خان، فرمانروای آلتین اردو، وابسته بود و در شهر سرای درگذشت.
    افلاكی در قونیه زاده شد. از تاریخ تولد او اطلاع دقیقی در دست نیست اما از آنجا كه تاریخ درگذشت او 761 ق بوده و مرشدانش بیشتر به اوایل سده هشتم هجری تعلق داشته اند، می توان حدس زد كه او در اواخر سده هفتم هجری و در حدود 690ق زاده شده است. از استادان او می توان به بدرالدین تبریزی اشاره كرد. بدرالدین تبریزی معمار آرامگاه مولانا بود و در نجوم، رقوم، هندسه، كیمیا و سحر نیز دست داشت. افلاكی در جوانی به مجالس سلطان ولد، فرزند مولانا راه یافت. چندی نگذشت كه در صرف و نحو و عرفان و حكمت به مقام استادی رسید. از دیگر استادان او می توان از سراج الدین مثنوی خوان، عبدالمومن توقاتی و نظام الدین ارزنجانی یاد كرد. گویا چون در علم هیئت و شناخت افلاك زبردست بود، به «افلاكی» شهرت یافت. در این باره گفته اند كه در تپه علاءالدین در قونیه رصد خانه ای بود كه وی ریاست آن را برعهده داشت. به نوشته ثاقب دده، افلاكی و چند تن از استادانش استیلای كیغاتوخان، نواده چنگیز خان، بر قونیه و قتل عام مردم را از طریق علم نجوم پیش بینی كرده بودند اما چنین نشد و این بلا، با دعای بهاءالدین ولد برطرف شد. عارف چلبی به افلاكی توجه بسیار داشت و افلاكی وی را در سفر به شهرهای آناتولی، سلطانیه و تبریز همراهی كرد. این علاقه چنان بود كه وقتی عارف چلبی به سببی از افلاكی رنجید، وی دچار بیماری سختی شد تا این كه پس از دلجویی چلبی از او، در شهر كوتاهیه دوباره سلامت خود را باز یافت. شهرت افلاكی بیشتر به علت تالیف مناقب العارفین است. خود افلاكی درباره علت تالیف این كتاب می گوید كه روزی در حضور عارف چلبی و گروهی از دیگر عارفان درباره تذكرئ الاولیاء عطار سخن به میان آمد و تالیف چنین كتابی در شرح احوال مولانا، خاندان و مریدان او به نظر جمع مناسب آمد؛ بنابراین عارف چلبی، افلاكی را به تالیف چنین كتابی مامور كرد. افلاكی تالیف این اثر را در 718 ق آغاز كرد و آن را در 754 ق به پایان رساند.
    ٭ به نقل از كتاب
    «تقویم تاریخ، فرهنگ و تمدن اسلام و ایران»

برای اطلاع بیشتر از زندگی افلاکی رک:

زندگانی شمس الدین احمد افلاکی و بررسی انتقادی مناقب العارفین

    
روایت یک تاریخِ تاریخی
کاوه سالاری

«شمس‌الدین احمد افلاکی» یکی از مثنوی‌خوانان خانقاه مولویه در قونیه بود که سال 690 هـ. ق به دنیا آمد و۷۶۱هـ. ق، درگذشت. افلاکی از سال ۷۱۸ه. ق و به سفارش چلبی جلال‌الدین عارف (فرزند سلطان ولد و نوه مولانا) مشغول گردآوری و تالیف کتابی به نام «مناقب‌العارفین» شد و سال 724 هجری نوشتن آن را به اتمام رساند.
مناقب‌العارفین در 10 فصل و به ترتیب درباره: بهاء ولد پدر مولوی، برهان‌الدین محقق ترمذی، مولوی (مولانا جلال‌الدین محمد بلخی)، شمس تبریزی، صلاح‌الدین زرکوب، حسام‌الدین چلبی، سلطان ولد، جلال‌الدین چلبی امیر عارف، شمس‌الدین چلبی امیر عابد و نام‌های فرزندان آنها نوشته شده است. «مناقب‌العارفین» پس از «رساله سپهسالار» که یکی از منابع افلاکی در نوشتن مناقب‌العارفین هم بوده دومین کتاب مهم درباره زندگی مولانا و خاندان اوست. احمد افلاکی در این کتاب به شرح حال مولانا، استادان، خلفا، خاندان و دوستان دوره حیات مولانا پرداخته و علاوه‌بر اینها از لحاظ شرح احوال دانشمندان و عارفان، خصوصا ذکر جزئیات و روایت‌های مربوط به مولانا جلال‌الدین بلخی، پدر، مربیان، فرزندان و جانشینان او و همچنین به شرح و تفصیل اخبار و وقایع مربوط به این سلسله و تاریخ اجتماعی- سیاسی آن زمان اشاره‌های مفصلی دارد که همه این ویژگی‌ها باعث شده مناقب‌العارفین یکی از منابع بسیار معتبر برای محققان و مولوی‌شناسان قدیم و جدید به‌شمار برود.
 افلاکی در این کتاب با آوردن اشعاری از مولانا و شاعرانی دیگر که هویت‌شان معلوم نیست، از دو شاگرد و شارح عقاید «ابن‌عربی» یعنی «صدرالدین قونوی» و «فخرالدین عراقی» هم در این کتاب حرف‌هایی به میان می‌آورد و از هم صحبتی آنها با مولانا می‌گوید. از طرف دیگر در سراسر این کتاب به نام «معین‌الدین پروانه» وزیر بانفوذ سلجوقیان برمی‌خوریم که مساعدت‌های فراوان و ارادت خاص او به مولانا و پس از مرگش به یاران او مکرر شرح داده شده است.
نثر افلاکی در این کتاب نثری ساده و روان است و از تعبیرات خاص دیار روم و از اصطلاحات دیوانی عصر سلجوقیان پر. پاره‌ای از مطالب آن و کشف و کراماتی که به مولوی و دیگران نسبت داده به نظر غلو شده و آمیخته به افسانه‌‌آمیز می‌‌نماید و استناد به آنها باید با رعایت جانب احتیاط و مراجعه به دیگر منابع آن عصر باشد اما با این همه این کتاب از لحاظ اشتمال بر شرح آداب و مراسم صوفیانه آن روزگار، دارای اهمیت خاصی است و در سراسر آن اصطلاحات عرفانی و خانقاهی به چشم می‌خورد.
مناقب‌العارفین به کوشش تحسین یازیجی در دو جلد در انتشارات انجمن تاریخ ترک در سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۱ در آنکارا به چاپ رسیده و همین تصحیح تنها تصحیحی است که امروز با تیراژ 200 نسخه در بازار وجود دارد، آن هم به صورت افست و با کیفیتی نامناسب که جای تاسف و تعجب است که چرا کتابی تا این حد مهم و کامل در این مهجوری به سر می‌برد.

مناقب‌العارفین تذکره‌ای است نوشتهٔ شمس‌الدین احمد افلاکی (درگذشتهٔ ۷۶۱ ه. ق) از مثنوی‌خوانان خانقاه مولویه در قونیه بود و سال‌ها مشغول گردآوری مطالب کتاب خود بوده و آن را در ده فصل به ترتیب در مناقب: بهاء ولد پدر مولوی، برهان‌الدین محقق ترمذی، مولوی (مولانا جلال‌الدین محمد بلخی)، شمس تبریزی، صلاح‌الدین زرکوب، حسام‌الدین چلبی، سلطان ولد، جلال‌الدین چلبی امیر عارف، شمس‌الدین چلبی امیر عابد، و نام‌های فرزندان آنها تنظیم کرده‌است.

مناقب‌العارفین آیینه‌ای از احوال ملک روم و زندگی مولوی و یاران اوست. نثری ساده و روان دارد و از تعبیرات خاص دیار روم و اصطلاحات دیوانی عصر سلجوقیان سرشار است. پاره‌ای از مطالب آن و کشف و کراماتی که به مولوی و دیگران نسبت داده افسانه‌آمیز می‌نماید و استفاده از آن با رعایت جانب احتیاط و مراجعه به دیگر منابع آن عصر میسر است. مناقب‌العارفین به کوشش تحسین یازیجی در دو جلد در انتشارات انجمن تاریخ ترک در سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۱ در آنکارا به چاپ رسیده است.

به سبب شرح آداب و مراسم صوفیان در آن روزگار، کثرت اصطلاحات عرفانی و خانقاهی حائز ارزش فراوان و از منابع دست اول در این موضوع است. از منابع مهم افلاکی یکی هم رساله سپهسالار در مناقب حضرت خداوندگار است. نثر سلیس و روان کتاب نشان دهندهٔ نفوذ قاطع و شدید زبان و ادب فارسی در سدهٔ هشتم قمری در آسیای صغیر و میان ساکنان باسواد و درس خواندهٔ آن سرزمین است



نوع مطلب : شمس الدین احمد افلاکی، 
برچسب ها : مناقب‌العارفین، شمس‌الدین احمد افلاکی، برهان‌الدین محقق ترمذی، مولوی (مولانا جلال‌الدین محمد بلخی)، شمس تبریزی، صلاح‌الدین زرکوب، حسام‌الدین چلبی،
لینک های مرتبط :
          
جمعه 4 دی 1394
یکشنبه 13 فروردین 1396 ساعت 12 و 32 دقیقه و 58 ثانیه
It's a pity you don't have a donate button! I'd certainly donate
to this superb blog! I suppose for now i'll settle for bookmarking and adding your RSS feed to my Google account.
I look forward to brand new updates and will share this blog with my
Facebook group. Chat soon!
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر





موضوعات
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
ادبیات ایران وگیلان وتالش